BaşqaLarının acılarını payLaşmaq

Dinləməyi chox sevirəm. Bəlkədə bu, hech dinləyənim olmamasından irəli gəlir. Mən hech kimlə chox danışmazdım. Hər zaman yazardım. Acılarımı, düşüncələrimi yazardım. 1 dəftəri doldurardım.
Sonra yandırardım. Və kimsə bilməzdi acılarımı, düşüncələrimi. İlk dəfə yandırarkən, yanandan sonra keçər deyə fikirləşmişdim. Unutmuşdum, o an yansalar belə küllərinin qalacağını. Yəni keçmədi..
Öyrəşdim ama. Vecsiz oldum. İnsanlara qarşı deyil, özümə qarşı. Yaşadığım hər acıda, "buna da şükür, məndən də pis olanlar var" Diyə düşündüm. Özümü unudub, başqalarının acılarına üzüldüm. Zamanla
ağlamaq yerinə gülməyi öyrəndim. Sonra, gülüşümlə qarşımdakinin gülümsəməsinə səbəb oldum diyə gülüşümü sevdim. Artıq əvvəlki qədər yazmıram. Çünki hər yaşadığım acını gülüşümlə öldürməyi öyrəndim.
Və anladım ki, biz başqalarının acılarını paylaşmadıqca acılarımız bizi buraxmaz...