Günün birində anlayırsan ki, sənin acı zənn etdiyin bir çox şey sadəcə dramatikləşdirməndən ibarətmiş.
Günün birində anlayırsan ki, sənin acı zənn etdiyin bir çox şey sadəcə dramatikləşdirməndən ibarətmiş.
Sonra hər şeyi olduğu kimi qəbul etməyə başlayırsan.
Gedənlərə "niyə getdin?" demirsən.
Kim gedirsə getsin, yalnızlığa düşmürsən. Çünki alışmısan yalnızlığa. Çünki özün özünlə tək başına da xoşbəxtsən. Getdikləri üçün zərrə qədər də üzüntü hiss etmirsən.Sonra anlayırsan ki, sən zatən həmişə tək idin.
Əvvəllər dramatikləşdirdiyin bir çox şeyləri indi soyuqluqla qarşılayırsan. Silmək çətin olmur sənin üçün. Yıxılmaqdan qorxmursan.
Duyğularından qorxmursan. Kimsəyə möhtac olmursan və kimsəyə "sən mənim vazkeçilməzimsən" cümləsini qurmursan.
İnsanlar buna "daşqəlblilik" deyir bəlkə də. Amma sən bilirsən ki, içində zərif çiçəklər hələ də var. Sən daşqəlbli deyilsən. Sadəcə həyatı olduğu kimi qəbul etməyi öyrənmisən. Kimsədən qarşılıq gözləmirsən. Kimsə getdiyində onu haqlı olsan belə günahlandırmırsan.
Çünki bilirsən ki, insanlar bir-birinin həyatında daimi qalmağa məcbur deyillər. Hər kəs hər kəsdən gedə bilər. Hər kəs hər kəsi tərk edə bilər.
Səni tərk etdikləri kimi sən də başqasını tərk edə bilərsən. Necə ki, insanlar bu dünyanı tərk edir və ən doğma insanı belə ölmüş birisi üçün ilk günkü kimi acı hiss etmir. Çünki həyatdı bu. Çünki bilirsən ki, bir gün hər kəs gedir.
Hər kəs gedir, əzizim.
Gələcəkdən danışan və səni çox sevdiyini deyən insan belə, günün birində "keçmiş" adlı zibil qabına atılır həyat tərəfindən. "Ölümə gərək yox gedişlər üçün"
Ayaqlar da kifayət edir getməyə. Çünki heç nə və heç kim daimi deyil..
Sonra hər şeyi olduğu kimi qəbul etməyə başlayırsan.
Gedənlərə "niyə getdin?" demirsən.
Kim gedirsə getsin, yalnızlığa düşmürsən. Çünki alışmısan yalnızlığa. Çünki özün özünlə tək başına da xoşbəxtsən. Getdikləri üçün zərrə qədər də üzüntü hiss etmirsən.Sonra anlayırsan ki, sən zatən həmişə tək idin.
Əvvəllər dramatikləşdirdiyin bir çox şeyləri indi soyuqluqla qarşılayırsan. Silmək çətin olmur sənin üçün. Yıxılmaqdan qorxmursan.
Duyğularından qorxmursan. Kimsəyə möhtac olmursan və kimsəyə "sən mənim vazkeçilməzimsən" cümləsini qurmursan.
İnsanlar buna "daşqəlblilik" deyir bəlkə də. Amma sən bilirsən ki, içində zərif çiçəklər hələ də var. Sən daşqəlbli deyilsən. Sadəcə həyatı olduğu kimi qəbul etməyi öyrənmisən. Kimsədən qarşılıq gözləmirsən. Kimsə getdiyində onu haqlı olsan belə günahlandırmırsan.
Çünki bilirsən ki, insanlar bir-birinin həyatında daimi qalmağa məcbur deyillər. Hər kəs hər kəsdən gedə bilər. Hər kəs hər kəsi tərk edə bilər.
Səni tərk etdikləri kimi sən də başqasını tərk edə bilərsən. Necə ki, insanlar bu dünyanı tərk edir və ən doğma insanı belə ölmüş birisi üçün ilk günkü kimi acı hiss etmir. Çünki həyatdı bu. Çünki bilirsən ki, bir gün hər kəs gedir.
Hər kəs gedir, əzizim.
Gələcəkdən danışan və səni çox sevdiyini deyən insan belə, günün birində "keçmiş" adlı zibil qabına atılır həyat tərəfindən. "Ölümə gərək yox gedişlər üçün"
Ayaqlar da kifayət edir getməyə. Çünki heç nə və heç kim daimi deyil..
Sayta dərc etdi: Kənan0001
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
