Xoşbəxtliyim itkin düşmüş uşaqdır
"İnsan ruhunun ən az səbir göstərdiyi şey xoşbəxtlikdir.
Belə bircə düşünək; ağrını uzun müddət daşıyarıq çiyinlərimizdə,
nifrəti, kini illərcə saxlayarıq zehinimizin kisəciklərində,
səbr edərik yoxsulluğa, sui-istifadəyə amansız hücumlara,
sifətimizi asıb oturarıq saatlarla duyğuları
yaşayarıq illərcə amma ya xoşbəxtlik?..
Ona səbrimiz yoxdur, gəlir keçər ömür kimi bir an, qəflətən."
Xoşbəxtlik, çatdığınız yer deyil, çıxdığınız yolun da özüdür.
Görərsiniz insanlar həmişə axtarış içersindedir.
Avtomobil, ev, uşaq, iş, yoldaş, şan, şöhrət, sevgi və ya sevimli….
Və baxarsınız bir çoxuna, digər əksəriyyətin tapa bilmədiklərinə sahibdirlər,
onlar axtardıqlarını tapmışlar.
Amma xoşbəxt deyildirlər,
çünki başlarında bir yerdə əldə etdikləri obyektləri
və ya vəziyyətləri xoşbəxtlik olaraq təyin etmişlər.
O avtomobili, evi, sevgilini tapınca; xoşbəxt olacaqlarına
inandırmışlar özlərini. Halbuki xoşbəxtlik bu müddətin hamısıdır.
Evə sahib olmaq nəticədir. Müddət; evə sahib olmaq üçün
keçirdiyin hər addım, hər mərhələdir.
Yəni xoşbəxtlik çatacağın yerə çatmaq
deyil yolda olmaq və yolda olduğunu bilməkdir.
Bir şeyi saxlamaq istəyirsinizsə ən görülən yerə
qoyun deyərlər; çünki insanların ən az baxdığı yer,
gözlərinin önündəki şeylərdir.
İşdə o, uğruna çətinlikləri gözə aldığımız xoşbəxtlik də
sanılanın əksinə gizli, gizli, sirrli deyil;
əksinə göz qarşısında olan, sıravi bir quruluşa malikdir.
Biz çətin yerlərdə onu axtararkən
əlimizin altındakı xoşbəxtliyi görmür.
Halbuki xoşbəxtlik həyatımızın hədəfi deyil də
özü olsa, sahib olduğumuz şeyi axtarmaq kimi
bir qəflətə düşmərik. Onsuz da/zatən o hər yerdədir,
hər an vardır. Var olanlarla qablı və bütündür.
Kiçik uşaqların gizlənpaç oyunlarını izlədinizmi heç bilməm
amma özünüz xatırlamasınızsa da mütləq oynamısınız.
Xüsusiyyətlədə 2-3 yaşlarındakı uşaqlar gizlənpaç oynayarkən
bütün bədənlərini saxlamazlar. Saxlandıqları yerdə görülərlər,
mama qaçar və saxlanan uşağın yanına gedər və birlikdə qışqırıb
digər saxlananlara doğru qaçarlar.
Elə saf, elə aydındır ki bu sevinc;
hər yerdə xoşbəxtliyi hiss edə bilərsiniz.
İşdə uşaqların o saf saklanışı və açıqda qalan bədənləri kimi
xoşbəxtlikləri də saf və açıq-aşkardır.
Obyektdən və vəziyyətdən xilas olmuşdur xoşbəxtlik.
Xoşbəxtlik, pəncərəmizdəki çiçəklər kimidir.
Pərdələrimizi bağlı saxladığımız müddətcə yoxdurlar,
halbuki pərdələrimizi açdığımızda görər,
şüşələri açdığımızda qoxusunu ciyərlərimizə
çəkə bilər və toxunduğumuzda hiss edə bilərik.
Xoşbəxtliyə qapılarınızın həmişə açıq olması diləyiylə...
Belə bircə düşünək; ağrını uzun müddət daşıyarıq çiyinlərimizdə,
nifrəti, kini illərcə saxlayarıq zehinimizin kisəciklərində,
səbr edərik yoxsulluğa, sui-istifadəyə amansız hücumlara,
sifətimizi asıb oturarıq saatlarla duyğuları
yaşayarıq illərcə amma ya xoşbəxtlik?..
Ona səbrimiz yoxdur, gəlir keçər ömür kimi bir an, qəflətən."
Xoşbəxtlik, çatdığınız yer deyil, çıxdığınız yolun da özüdür.
Görərsiniz insanlar həmişə axtarış içersindedir.
Avtomobil, ev, uşaq, iş, yoldaş, şan, şöhrət, sevgi və ya sevimli….
Və baxarsınız bir çoxuna, digər əksəriyyətin tapa bilmədiklərinə sahibdirlər,
onlar axtardıqlarını tapmışlar.
Amma xoşbəxt deyildirlər,
çünki başlarında bir yerdə əldə etdikləri obyektləri
və ya vəziyyətləri xoşbəxtlik olaraq təyin etmişlər.
O avtomobili, evi, sevgilini tapınca; xoşbəxt olacaqlarına
inandırmışlar özlərini. Halbuki xoşbəxtlik bu müddətin hamısıdır.
Evə sahib olmaq nəticədir. Müddət; evə sahib olmaq üçün
keçirdiyin hər addım, hər mərhələdir.
Yəni xoşbəxtlik çatacağın yerə çatmaq
deyil yolda olmaq və yolda olduğunu bilməkdir.
Bir şeyi saxlamaq istəyirsinizsə ən görülən yerə
qoyun deyərlər; çünki insanların ən az baxdığı yer,
gözlərinin önündəki şeylərdir.
İşdə o, uğruna çətinlikləri gözə aldığımız xoşbəxtlik də
sanılanın əksinə gizli, gizli, sirrli deyil;
əksinə göz qarşısında olan, sıravi bir quruluşa malikdir.
Biz çətin yerlərdə onu axtararkən
əlimizin altındakı xoşbəxtliyi görmür.
Halbuki xoşbəxtlik həyatımızın hədəfi deyil də
özü olsa, sahib olduğumuz şeyi axtarmaq kimi
bir qəflətə düşmərik. Onsuz da/zatən o hər yerdədir,
hər an vardır. Var olanlarla qablı və bütündür.
Kiçik uşaqların gizlənpaç oyunlarını izlədinizmi heç bilməm
amma özünüz xatırlamasınızsa da mütləq oynamısınız.
Xüsusiyyətlədə 2-3 yaşlarındakı uşaqlar gizlənpaç oynayarkən
bütün bədənlərini saxlamazlar. Saxlandıqları yerdə görülərlər,
mama qaçar və saxlanan uşağın yanına gedər və birlikdə qışqırıb
digər saxlananlara doğru qaçarlar.
Elə saf, elə aydındır ki bu sevinc;
hər yerdə xoşbəxtliyi hiss edə bilərsiniz.
İşdə uşaqların o saf saklanışı və açıqda qalan bədənləri kimi
xoşbəxtlikləri də saf və açıq-aşkardır.
Obyektdən və vəziyyətdən xilas olmuşdur xoşbəxtlik.
Xoşbəxtlik, pəncərəmizdəki çiçəklər kimidir.
Pərdələrimizi bağlı saxladığımız müddətcə yoxdurlar,
halbuki pərdələrimizi açdığımızda görər,
şüşələri açdığımızda qoxusunu ciyərlərimizə
çəkə bilər və toxunduğumuzda hiss edə bilərik.
Xoşbəxtliyə qapılarınızın həmişə açıq olması diləyiylə...
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
