Soyuq Günəşim

Bilirsən Sofi, insan gedirsə birindən gərək getsin hər yerindən; əllərindən, gözlərindən, nəfəsindən, gecələrindən, bütün xatirlərindən, "ən yaxşı"saydığı hər şeydən getsin. Çünki bircə toxunuşu belə qalsa,bu sonradan elə bir ağrıya çevrilir ki,bilməzsən kimi günahlandırasan.Sofi,ürək bir daxmadır.Gərək o daxmada kimsəyə darlıq etməyəsən,çünki biri səndən öncə məskunlaşıbsa orda,sən artıq qonaqsan,tərəddüdsüz getməlisən.Heç vaxt qonaq gəldiyin qapını çırpıb çıxa bilmədiyin kimi, qonağı olduğun evdən də səssiz-səmirsiz,əliboş gəldiyin kimi əliboş da getməlisən.Həyat harda imkansız varsa onu qarşımıza çıxarır və başlayır onun sevgisi ilə bizi sınamağa."özünə yaxşı bax" deməyə belə cəsarət saxlamır bəzən.Sofi, qüruru göz yaşları ilə sınanların heç vaxt getməyə dizləri olmur...

Mən bir Adamın qaranlığında boğuldum. Çox axtardım onu o qaranlıqda. Halbuki nəfəs alıb, verməsindən belə tapardım, tutardım əllərindən onun. Olmadı, çata bilmədim, öpə bilmədim əllərindən. Özüm gecə ikən belə işıq saçardım ona halbuki. Mən ona yuva, ailə olurdum. Nə oldu? Titrək əllərimlə başımı əllərimin arasına alıb bağıra bağıra ağladığımla qaldım. Yazdığım yazılarla baş başa qaldım o qaranlıqda. Öz qələmim qəlbimə bir bıçaq kimi sancıldı. Mən yenə o qaranlıqda onun səs etməsini " gəl burdayam.." deməsini gözlədim.
Səhv etdim, çox səhv etdim...

Birini dünyalar qədər sevsənizdə onunla bir sonunuzun olmadığı anladığınız zaman vazkeçirsiniz.Mən belə vazkeçdim və həvəslə qaçdığım o yoldan yıxıla yıxıla geriyə dönərkən özümə bunu dedim.Bir daha sənə bir addım atana iki addım atıb heç kimin bir tərəfini qaldırma.

Necə ağara bilərdi axı, ayrılığdan bir neçə gün sonra saçlarım? Artıq xatirələrimizi xatırlaya bilmirəm. Boz-bulanıq gəlir göz önünə anılarımız. Yaddaşımda problemlər yaranır sanki. Ayıq başla sənsizlik də çəkilmir.Danışmıram heçkəsə səndən.Sən də məni düşünmə amma...Nəysə, boş ver, biz’sizlik yaramızda qalsın...

Sonumuz necə bitəcək bilmirəm amma səninlə yaşadığım heç nəyin bənzəri yoxdur. Hər kiçik anımızın, hər toxunuşunun, yanımda aldığın hər nəfəsin, etdiyin zarafatın, gözəl gülüşünün təkrarı yoxdur. İlk dəfədir sevilməkdən çox sevməyə aşiqəm. İlk dəfədir öz əksik qalan parçalarımı tamamlamağa çalışmaq yerinə başqa birini tamamlamağa çalışıram. Daha çox gül, daha çox yaxşı hiss et istəyirəm. Ayrı qalsam ölürəm, yanında olsam qopa bilmirəm. Səhər-axşam danışsam, səsini eşitsəm belə bəs etmir.
Hara baxsam sən, kimə baxsam biz.