Bəzi insanlar var gecələr öz-özüylə dərdləşən. Acılara əsir olan insanlar. Gülüşləri ilə bütün acılarını gizlədən, yalnızlığı sevən, "necəsən?" sualına hər zamann "yaxşıyam" deyən. Əslində heç yaxşı olmazlar, qəlbi qırıq, küskün, ruhən yorğun olarlar, sadəcə dərdini kiməsə desə belə, anlayanı olmayacağını bildiyi üçün susar və "yaxşıyam" deyər həmin insanlar. Bu həyatda onlar üçün heç bir şeyin əhəmiyyəti olmaz, nə kiminsə yoxluğa, nə də kiminsə varlığı, onlar artıq ən acı hissləri yaşayaraq hissizləşmiş olarlar.







