
“Təki sən gəl”dedim,aramızda “Hasarlar”olduğunu bilə-bilə“Gəl çıx”deyə deyə ümidləndim,ümidlərim qırıldı..”Havalardan”soruşdum səni”Onun özünə”ehtiyacım var..”Parə Parə”qaldım,”Sevgim” deyə səslənən birinə “Sevgin Batsın” dedirtdin…Xəstələndim”Təcili Yardım” gəldi”Ümidsiz Sevgi’yə” tutulmusan dedilər..Onsuzlugdan mənə “Yaraşır” kül və bir də “Kül qabı” dedim…və bu hekayənin sonunda bütün xəyallar sonsuz bir “Nə isə”yə sığdı…







