Yaralı Quş
Soyuq bir qış günü idi. Hətta pəncərədən baxanda belə, insan sanki donurdu. Mənzilimiz çoxmərtəbəli binanın sonuncu mərtəbəsində yeləşdiyindən, otaqlarımız çox soyuq olurdu. Hətta o qədər soyuq olardı ki, əlimiz-ayaqlarımız belə donurdu bəzən. Müəyyən vasitələrlə isitməyə çalışsaq da, tam isitmək mümkün olmurdu otaqları.
Digər bir tərəfdən çox fikirli idim deyə, sanki donub oturmuşdum. Sözün əsl və məcazi mənasında donurdum. Çox qəribə idi ki, gözümdən axan yaşların belə istiliyini hiss etmirdim.
Bir insana, bir dosta ehtiyacım var idi ki, dərdlərimi bölüşüm və bir azca da olsa sakitləşim. Bunlar isə mənim qan qohumlarım ola bilərdi. Onlar isə mənim bu halımdan xəbərsiz idi.
Heç bir kəs olmadığından, çiyinlərimi qucaqlayıb, başımı da çiynimə qoyub donub qalmışdım. Nə danışmağa, nə hərəkət etməyə, hətta gözlərimi belə qaldırıb baxmağa halım yox idi.
Elə bu zaman hiss etdim ki, eyvandan bir səs gəldi. Sanki nəyisə eyvanın divarına vurdular. Çox möhkəm bir səs deyildi, lakin narahatlıq törədəcək bir səs idi. İstədim ki, qalxıb baxım, taqətim olmadı. Bir neçə saniyədən sonra bu səs təzədən tez-tez gəlməyə başladı. Bir təhər yerimdən qalxıb, titrəyə-titrəyə eyvana çıxdım və çox da kiçik olmayan bir quşun özünü ora-bura vurub, çapaladığını gördüm. Quşa yaxınlaşanda gördüm ki, ayağına qarma-qarışıq bir məftil dolaşıb. Əslində bir az qorxurdum quşdan, amma çalışdım tutum onu. Nəhayət, quşu əlimə götürdüm və gördüm ki, məftil quşun ayağını yaralayıb və dolaşıb ayağına. Quşun üzünə baxa-baxa birtəhər məftili açdım, quşun üzünə ona görə baxırdım ki, qorxurdum məni dişləyər.
İnandırıcı deyildi, lakin quşun baxışında elə bir ifadə gördüm, sanki minnətdarlıq bildirirmiş kimi, eyni zamanda çox xoş baxışı var idi. Heç vaxt quşların gözlərinin, yəni baxışlarının mənasını anlamırdım. Çünki adətən onların gözləri daima hərəkətli olur və sanki fırlanır.
İnanın bu baxışlar məni nə qədər sevindirdi. Mənə elə gəldi qarşımda bir insan var və o mənə təsəlli verir, bilmirdim ağlayım, yoxsa gülüm. Amma sakitləşmişdim bir az.
Quşu azad etdim, uçub getdi.
Artıq titrəmirdim, əksinə elə bil istilik hopmuşdu canıma. Heç evə də keçmək istəmirdim.
Başa düşdüm ki, insan olmasa belə, bəzən sənə təsəlli verəcək hər hansı bir qüvvə var, sadəcə onu görmək, hiss etmək və şükür etmək lazımdır.
Yanvar, 2015-ci il
Təranə Yusifqızı
Digər bir tərəfdən çox fikirli idim deyə, sanki donub oturmuşdum. Sözün əsl və məcazi mənasında donurdum. Çox qəribə idi ki, gözümdən axan yaşların belə istiliyini hiss etmirdim.
Bir insana, bir dosta ehtiyacım var idi ki, dərdlərimi bölüşüm və bir azca da olsa sakitləşim. Bunlar isə mənim qan qohumlarım ola bilərdi. Onlar isə mənim bu halımdan xəbərsiz idi.
Heç bir kəs olmadığından, çiyinlərimi qucaqlayıb, başımı da çiynimə qoyub donub qalmışdım. Nə danışmağa, nə hərəkət etməyə, hətta gözlərimi belə qaldırıb baxmağa halım yox idi.
Elə bu zaman hiss etdim ki, eyvandan bir səs gəldi. Sanki nəyisə eyvanın divarına vurdular. Çox möhkəm bir səs deyildi, lakin narahatlıq törədəcək bir səs idi. İstədim ki, qalxıb baxım, taqətim olmadı. Bir neçə saniyədən sonra bu səs təzədən tez-tez gəlməyə başladı. Bir təhər yerimdən qalxıb, titrəyə-titrəyə eyvana çıxdım və çox da kiçik olmayan bir quşun özünü ora-bura vurub, çapaladığını gördüm. Quşa yaxınlaşanda gördüm ki, ayağına qarma-qarışıq bir məftil dolaşıb. Əslində bir az qorxurdum quşdan, amma çalışdım tutum onu. Nəhayət, quşu əlimə götürdüm və gördüm ki, məftil quşun ayağını yaralayıb və dolaşıb ayağına. Quşun üzünə baxa-baxa birtəhər məftili açdım, quşun üzünə ona görə baxırdım ki, qorxurdum məni dişləyər.
İnandırıcı deyildi, lakin quşun baxışında elə bir ifadə gördüm, sanki minnətdarlıq bildirirmiş kimi, eyni zamanda çox xoş baxışı var idi. Heç vaxt quşların gözlərinin, yəni baxışlarının mənasını anlamırdım. Çünki adətən onların gözləri daima hərəkətli olur və sanki fırlanır.
İnanın bu baxışlar məni nə qədər sevindirdi. Mənə elə gəldi qarşımda bir insan var və o mənə təsəlli verir, bilmirdim ağlayım, yoxsa gülüm. Amma sakitləşmişdim bir az.
Quşu azad etdim, uçub getdi.
Artıq titrəmirdim, əksinə elə bil istilik hopmuşdu canıma. Heç evə də keçmək istəmirdim.
Başa düşdüm ki, insan olmasa belə, bəzən sənə təsəlli verəcək hər hansı bir qüvvə var, sadəcə onu görmək, hiss etmək və şükür etmək lazımdır.
Yanvar, 2015-ci il
Təranə Yusifqızı
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
