Ruhların Səssiz Danışığıdır Sevgi

Sevgi… bəzən bir baxışda gizlənir, bəzən bir sözün sətirlərində pıçıldayır. Bəzən isə sadəcə bir toxunuşda ürəkdən ürəyə yol tapır. Gerçək sevgi sözlərə ehtiyac duymur; o, iki ruhun bir-birini səssizcə anlayışıdır.

Sevgi, səhər açılmadan onun adını düşünməkdir. Gözlərini yumanda, təkcə onun gülümsəyən simasını görməkdir. Hər anı onunla bölüşmək arzusu, hər xoş xəbəri ilk ona söyləmək istəyidir. Sevgi, zamanla daha da dərinləşən, kiçik təbəssümlərdə və uzun susqunluqlarda belə öz dilini tapan bir bağlılıqdır.

İki insanın bir-birində sığınacaq tapmasıdır sevgi. Çətin günlərdə bir-birinin kölgəsinə çevrilmək, sevincli anlarda isə birgə ucalmaqdır. Əllər ayrıldıqda belə ürəklərin birgə döyünməsi, məsafələr olsa belə ruhların bir-birindən heç ayrılmamasıdır.

Sevgi qüsurları görüb, onları qəbul etməkdir. Hər səhvində onu daha çox sevmək, hər zəifliyində ona daha çox sarılmaqdır. Sevgi, birlikdə böyümək, birlikdə xəyal qurmaq və zamanın axışına baxmayaraq, bir-birinin yanında möhkəm dayanmaqdır.

Çünki sevgi, sadəcə bir hiss deyil; bir dünyadır. Sən onunla bir ömür yaşamaq istəyərsən, hər səhər gözlərini açanda ilk onu görmək, hər axşam başını onun çiyninə söykəyərək rahat bir nəfəs almaq istəyərsən.

Sevgi – sənsiz keçən hər anı yarımçıq edən duyğudur. Və sən, mənim tamlığımsan.