Ayrılıq — Susqunluğun və Səssizliyin Adı

Bəzən bir ayrılıqla dünya dayanır. Nəfəs almaq çətinləşir, sözlər boğazda düyünlənir, ürək ağır bir yük altında çırpınar. Sanki hər şey bir anın içində solur, bütün rənglər solğunlaşır. Gözlərlə vidalaşmadan, əllərlə sarılmadan gedilən yollar insanın ruhunda sonsuz bir boşluq buraxır.

Ayrılıq sadəcə getmək deyil. Ayrılıq, içində saxladığın, deməyə cəsarət etmədiyin minlərlə sözün ağırlığıdır. Birlikdə qurulan xəyalların yarımçıq qalmasıdır. Bir köhnə mesajda, bir yadigar əşyanın tozunda, bir tanış melodiyanın səsində gizlənib səni hər an təkrar-təkrar ağrıdır.

İnsan bir ayrılıqda sanki iki yerə bölünür: Bir hissəsi olduğu yerdə donub qalır, digər hissəsi susaraq yola davam edir. Göz yaşları gecələrin sirdaşı olur, xatirələr gecə boyu insanı oyanıq saxlayır. Gözlərini yumduqca o üz, o gülüş, o səs qulağında canlanır, sanki bir anlıq geri qayıdacaqmış kimi…

Amma geri qayıdan olmur. Heç bir kəs. Heç bir an. Hər şey olduğu kimi, qırıq, tamamlanmamış qalır. Və insan zamanla qəbul etməyi öyrənir — sevdiyin hər şeyin səndən xəbərsiz dəyişəcəyini, bəzilərinin isə yalnız ürəyində yaşayacağını…

Ayrılıq bizə bir daha öyrədir: Sevdiyin zaman qorxma göstərməkdən, qorxma söyləməkdən. Çünki bəzən söylənilməmiş bir “səni sevirəm” bir ömür boyu içində daşıyacağın bir yaraya çevrilə bilər.

Ayrılıq… Bütün yazılmamış məktubların, susulmuş duaların adıdır. Və insan hər dəfə bir az daha az inanır, bir az daha ehtiyatla sevir. Amma buna baxmayaraq, ruhunda hər zaman o qırıq parça ilə yaşamağı da öyrənir…