Cavanşir Məmmədli - "Sabahdan sonra" (2)

Yeməyə başlamamışdan qəribə qonaq mənə süfrəyə qoyulmuş şampan butulkasını açmağa işarə etdi.

Butulkadan təzyiqlə axan şərabdan üst-başım islandı. Süsən şaqqanaq çəkib güldü. Sonra asılqandan mənə dəyişməyə paltar gətirdi. Köynəyimi dəyişib növbə şalvara çatanda başqa otağa keçmək istədim... Süsən qarşımı kəsib hırıldadı:

- Çimərlikdə qadınlarla bir yerdə çimməmisən?

Paltarımı soyunmadan yatağıma uzandım. Səhərin tez açılmasını arzulayırdım... Arabir çevrilib saata baxır, əqrəblərin tənbəlliyinə hirslənirdim.

Süsən Qaranın gəlişini gözləməyib çıxıb getdi.

Tək qaldığımdan çıxıb bağçamızı gəzməyə başladım...

Özümü al-əlvan güllərin içində şən, rahat hiss edirdim. Güllərin ətri nəfəsimə dolduqca bəxtəvərliyimdən həzz alırdım...

- Sahib?!

- Əfsun .

Sevincsiz, səadətsiz həyatım məhv olaraq yaşadığım ömrüm, puç taleyim mənə ərməğan göndərmişdi...

Əfsun ağır günah işlətmiş adamlar kimi başını aşağı salıb susurdu. Nakam xəyallarının, xatirələrinin ona cəhənnəm əzabı verdiyini tutqun çöhrəsindən hiss etmək olurdu. Onun mənə sevgisini bildirəcək səsi, sözü lazım indi...

Əfsun susurdu...

Sanki heç vaxt dinməyəcəkdi.Bu sükut taleyimə rişxəndə qədər uzanırdı...
- Bu da sənin surətin. Sənın surətinlə aqibətin arasında nə qədər böyük fərq var? Sən sevilməyə layiqsən. Bilirsən, taleyin səni haralara çəkib aparır. Səni layiqi olmadığın mənfur, qapalı bir aləmə atacaqlar. Sənə səadət sözünü unutduracaqlar...

Vaxt keçir. Mənimsə sevdalı xəyalımdan axıb gələn sevdalı fikirlər bitmirdi.

Vaxt təhlükəli idi. Qaranın, Südabənin gəlişi sevincimizi gözümüzdən gətirə bilərdi...

Əfsun bu dəfə susmurdu... Həsrətini çəkdiyim səsinin, sözünün əvəzində hıçqırıqlarını eşidirdim...

Xəyalımda həzin bir xatirə cığırı açılmışdır;

- Qarşımda canlanan su hovuzu qəlbimə sərinlik gətirir. Hovuzun ayna sularında əks olunan Ay, ulduzlar xəyalımda nəhayətsiz bir gözəlliyin mənzərəsini açır...

Budur, o hovuzun ayna sularında su pəriləri kimi üzür, səsi qulağlarımda həzin bir musiqinin sədaları kimi səslənir...

Ay, ulduzlar yol boyu bizi müşayiət edir. Xatirə, xəyallarım sevinc, səadət çələnginə çevrilıb sevgi, sevda nurlu dünyamızı bəzəyir...

Onu hüzünlü baxışlarla yola salıram... Dalğın baxışlarım yol boyu onu müşayət edir... Gözümdən itənə yaxın dönüb bir daha mənə sarı baxdı...

Bu baxışlarda nə qədər kədər, ağrı var idi!

Bu anlar Qarayla Südabənin evə gec qayıdıb gəlməsini necə də arzulayırdım...

Günəşin sonuncu şəfəqləri kəndin günbatan tərəfindəki hündür qayaların arxasına keçib görünməz olur. Batan günəşlə birgə qəlbimin sevgi, sevda nurlu dünyası da sanki qürub edir.

Tutqun bir payız səhəri idi. Yerə enən duman çən könlümə tükənməz qəm gətirirdi.

Üstümə yağan sərin narın yağış damcıları deyildi. Nəm qaranlıq daxmada damcılayan kəsif su damcıları idi.

O gündən üstümə günəş şüalarının istisi deyil, qızmar səhranın odu alovu ələnirdi...
Ürək parçalayan bir xatirə xatırlandıqca ruhumu yandırıb kül edirdi;

“Əfsun ər evinə köçürdü. Südabəylə Qaranın mənimçün qara kölgəyə çevrilmiş vücudları insana işgəncə verməyə gəlmiş bəd ruhları xatırladırdı... Bu bəd ruhları halsız zəif duşüb uzandığım çarpayımın yanından qovmağa dikəlmək istəyərkən huşsuz düşüb qaldım...

Mənim sevincimə, səadətimə qıyanlar necə müdhiş adamlar idi.

Bəs tədbir, mübarizə?!

Bu sevgimi, sevdamı bayağılaşdırmazdımı?..

Bəs Füzulinin;

Tədir ilə eşğ zövğ verməz
Tədbir diyari eşğə girməz... kəlmələri eşqimə qarşı inamsızlığ oyatmazmı?

Keçmiş xatirələrim dərdimi daha da artırırdı...

Xatirə, xəyallarım məni qəribə bir gərginliklə dindirirdi...

Həyatımı bu xatirələrsiz, xəyallarsız arzulayırdım...

Xəyalımda Südabəylə Qaranı ən ağır cəzalarla cəzalandırsam da könlümə təskinlik gəlmirdi...

Bu sərhədsiz qəmlər dənizində təskinlik tapmağ arzusuyla ,könlüm məni hansı bir həvəsinsə çəkib apardığı səmtə aparırdı...

Qısa və dumanlı günlər

Mənimçün ağır keçən son gecələrdə ilk dəfə idi ki, özümü rahat hiss edirdim. Xəyalımda bir vaxtlar görmək arzusunu çəkdiyim yerlərin təəssüratından aldığım həzzlər, həvəslər mənə xoş anlar bəxş edirdi.

Mənimçün xoş keçən bu anları itirmək qorxusundan yatmaq istəmirdim...

Bir həftədən çox idi ki, palatada xəstə yatırdım. Saatlarla çarpayımda yatır,yalnız ağır xəstələrin iniltisinə diksinib oyanırdım.

Həyətə çıxıb gəzməyə həvəsim yox idi. Darıxmağa başlamışdım.

Bir qədər yaxşılaşmış səhhətim üçün xəstəxana həyatı dar, darıxdırıcı idi.

Xəstələrin fərəhsiz söhbətləri xoşuma gəlmirdi.

Sol ayağı protez yaşlı palata yoldaşımın yersiz çığır-bağırı məni təngə gətirmışdi. Səsi gəldikcə çığırır ,yardıma gecikdiyini bəhanə edib tibb bacısını əl ağacıyla hədələyirdi.
- Əgər palataya təzə xəstə gəlməsəydi...

Eynəyini çıxarıb dolabçanın üstünə qoydu. Geniş açılmış gözlərinin içi qıpqırmızı qızarmışdı..

Heç vaxt söhbətlərimizə qarışmazdı. Mənə elə gəlirdi ki, daima xəstə canının xiffətini çəkir.Tez-tez ona baş çəkməyə gələn yaxınlarının, həkimin yanında özünü naza qoyurdu.

Tərs kimi öskürək də onu gecələr tuturdu. Öskürək səsindən yata bilmirdim.

Heç nə ifa etməyən üzü məni hiddətləndirirdi.

Bir neçə gün bundan qabaq əhvalı xarablaşdı. Üzü ölü rəngi aldı. Hərəkətsiz gözləri tavana zillənib qaldı.

Bir saatdan artıq göstərilən tibbi yardım bəhrəsini verdi. Xəstə əlinin işarəsiylə nəsə dedi. Başının altına yastıq qoyub dikəlməsinə kömək etdilər.

Bayaqdan zəif düşmüş vücud birdən-birə canlandı. Qapanmış dodaqlar hiddətlə açıldı;
- Rədd ol burdan. Alcaq..,rüşvətxor..,

Bunu deyib əlini dolabçanın üstündə qoyulmuş stəkana aparmasıyla növbətçi həkimin aradan çıxması bir an çəkdi?!

Yeriyərkən yekə qarnını irəli verərdi. Heç kimin üzünə baxmazdı. Rastlaşarkən zəhlətökən görkəmi gözümü ondan çəkməyə vadar edirdi.

Günorta palataya girəndə yanaşı çarpayıda təzə xəstə gördüm.Qoca,qozbel bir kişi idi.
Sürtümələrimi çarpayımın altına itələyib yatağıma uzandım.

Tibb bacısının səsinə oyandım. Axşam dərmanının qəbul etməyin vaxtı idi.

Gözlərimi ovuşdurub yatağımdan qalxdım.Palatada ilk gözümə deyən eynəkli kişi oldu. Qonşu çarpayıda təzə gəlmiş xəstəylə söhbət edirdi;

- Müəllim ... sizin yaxşılığınızı unutmamışam... siz keçən il mənə kömək etməsəydiniz... O yekəqarın həkim ...
- Yenə burdadı o yekəqarın əclaf... rüşvətxor... Bunu deyib eynəkli kişi ağır baxışlarla qozbel kişiyə baxdı...

Qozbel kişinin qırıq-qırıq sözləri məni narahat düşüncələrə çəkib apardı...
Eynəkli kişinin o gecəki qəzəb yağan baxışları gözümdə şərəf ləyaqət məşəli tək parladı...

Onun hündür boyu, danışarkən aramla tərpənən bədəni uca bir zirvəni xatırladırdı...

Bu zirvənin əzəmətinə şübhə etdiyimə, haqqında yanlış fikrə düşdüyümə görə özümü acı-acı qınadım...

Palataya yenə səs-küy düşmüşdü. Ayağı pzotez kişi səsi gəldikcə;

- Sestra ...sestra deyə qışqırırdı...

Qışqırıq səsinə qonşu palatadakı xəstələr də tökülüşüb gəlmişdilər. Tibb bacısı and-aman edir, yardıma gecikdiyinə görə günahsız olduğunu söyləyirdi.

Heyrət içində durub bu mənzərəni seyr edənlərin arasından, ayağı pzotez kişinin üzünə baxdım. Xəcalətin, peşmançılığın nə olduğunu bilməyən quldura oxşayırdı...

Hər axşam xəstəxanayla üzbəüz bağda oturacaqların birində keçib oturardım.

Yol boyu əkilmiş çinar ağacları xəstəxana darvazasıyla kəsişirdi. Hər axşam xəstələrinə baş çəkməyə gələn adamlar bu darvazadan xəstəxana həyətinə daxil olurdular. Oturacaqların hər birində xəstələr ,onlara baş çəkməyə gəlmiş yaxınlarıyla deyə-gülə söhbət edirdilər.

Yanıma gələn olmurdu. Yiyəsizliyim mənə təsir etdikcə kövrəlirdim. Adamlar ağladığımı görməsinlər deyə yerimdən durub uzaqlaşırdım.

Xəyalımda Qarayla Südabəni xatırlayırdım;

“Qardaşım Qara hər dəfə işdən evə yorğun gələndə Südabə vacib olmayan ev işlərini bəhanə gətirib xörək hazırlamağı ləngidirdi.

Onun ziynət əşyaları, zər-ziba haqda söhbətlərindən iyrənirdim.

Bir dəfə necə olmuşdusa əlim xrustal qaba deyib qab sınmışdı.

Südabə evdə bir vay-şivən salmışdı ki,eşidən evdə kiminsə öldüyünü zənn edərdi. Hiddətimdən dəli olacaqdım. Südabənin bütün əzizləri ölsəydi,bəlkə, onların ölüsündə Südabə belə vay-şivən qoparmazdı...

Bu axşam yenə xəstəxananın həyətində gəzişirdim. İçimdə qəribə bir təlaş vardı. Xəstəxananın rabitə qovşağına keçib evə telefon etmək istəyirdim.

Xəstəxananın girəcəyində eynəkli kişiylə üzbəüz gəldim;

- Oğul... bu sərin havanı qoyub hara çıxırsan?

Yanaşı addımlayıb boş oturacaqların birində gəlib oturduq.

Hiss olunurdu ki, eynəkli kişinin gəzməyə həvəsi var. Ancaq ayaqları sözünə baxmadı.

Qarşımızdakı çinar ağacından yarpaqlar tələsə-tovşüyə yerə düşürdü.

Sanki heçliyə atilmağa bir birini ötməyə çalışırdılar.

Eynəkli kişi nəzərlərini qarşımızdan gəlib keçən xəstələrə zilləmişdi.

Xəstələrin hər biri özləri istədiyi qaydada geyinmişdi. Kimi idman formasında, kimi xəstəxana paltarında..,

Başına dəsmal bağlamış ,ciyninə ədyal salmiş orta yaşlı xəstənin görkəmi şaqqanaq çəkib gülməyimə səbəb oldu.

- Gəlinbacı...

Eynəkli kişi bunu deyib güldü.

Ardı var..