Mənim üçün dünya sən idin, nəfəsim sən idin

Sənə inandığım günlər hələ də yadımdadır… Mənim üçün dünya sən idin, nəfəsim sən idin.

Hər gecə gözlərimi yumanda dua edirdim ki, sabah açılan günəşin ilk işığı sənin üzünə düşsün, sən gülümsəyəsən, mən də o gülüşlə yaşamağa güc tapım.

Mən sevgini sadəcə bir söz kimi yox, sənə hədiyyə etdiyim bir ömür kimi yaşadım.

Amma sən… sən mənim sevgimi yük bildin.

Mənim yanımda xoşbəxt ola-ola, başqa qəlblərdə sevinc axtardın.

Mənim sənin üçün qurduğum dünyanı bir anda yerlə-yeksan etdin.

Hər addımda səni qoruyan mən oldum, amma sən hər addımda məni unudan.

Nankorluğun ən ağır tərəfi budur…

Düşməndən zərbə yesəm, deyərdim ki, bu təbiidir.

Amma sevdiyim insan məni bu qədər dəyərsiz qoyanda, adamın ürəyi elə yanır ki, külü belə qalmır.

Mən sənə ürəyimi verdim, sən isə o ürəyi başqa əllərdə əzib, məni heç nə olmamış kimi ortada qoydun.

İndi bilirsən nə qalıb?

Mənim içimdə səni hər xatırlayanda gözümün yaşını gizlətməyə çalışan bir qəlb.

Sən isə bəlkə də çoxdan unutmusan…