Gözləmək Yorucu ( Final )
12 il bəlkədə kimin üçünsə çox kimin üçünsə az bir müddət idi amma bizim üçün bu kəçən günlərin hər saniyəsi çox agır keçmişdi hər şey deyişmişdi və deyişməliydidə çünki zamanın həyat üzərindəki rolu bu idi. Mən illər ərzində Eşqinlə sadəcə telefonla əlaqə saxlamışdım onu mecbur etmişdimki onun üçün bəyəndikləri qızla evlənsin oda başlarda razı olmamışdı. Amma sonradan onu razı sala bilmişdim bu işə indi bəlkədə övladları vardı. Payız yeni gəlmişdi hər tərəfdə sarı yarpaqlar ağaclardan ayrılıb yerə düşmüşdü
Yoldan bir taksi saxlatdım və əyləşdim sürücü eyni sürücü idi sadəcə oda qocalmışdı qəhər məni bir anlığa boğdu gözlərimdən yaş damcıları axdı. Bu bir təsadüf idi? amma yox həyatda təsadüflər olmur axı bu həmin hava limanında daimi işləyən və indi artıq qocalmış bir taksi sürücüsü idi. O məni tanımadı nə bilə bilərdiki illər əvvəl onun taksisinə əyləşən 19 yaşlı o gənc qız indi 31 yaşındakı bu qara paltolu qadın idi?
Mən ürək cərrahı idim 12 il ərzində həkimlik üzrə oxumuşdum diplomlar almışdım neçə neçə uğurlu əməliyyatlar etmişdim neçə insanın həyatı xilas olmuşdu.
Mən isə ürəyimdəki bu ağrılardan heç vaxt xilas ola bilməmişdim.
Eşqinin Atası 5 il idi ki həyatdan köçmüşdü Anasıyla və həyat yoldaşıyla bu həyatı davam edirdi.
Eşqin isə aşağı əyilib gülümsəyərək bu balaca qızının ayaqqabısını geyindirirdi. Balaca Aysu atasını çox sevirdi və Eşqin Həyatda sevilməyə laiq olan insanların bəlkədə ən birincisi idi.
Biz istəməsəkdə keçmiş taleyimiz bizə hər dəfəsində ağrılar verir və arzularımızın hətta sevgilərimizin qabağına keçir. Ailəmin olmaması və yetim adı daşımağım mənim keçmişimin ən ağır dözülməz bir iziydi.
( Beşinci Hissə və Son )
PS: Bu yazdığım roman və ya povest deyildi sadəcə kiçik bir hekayə idi. Bu hekayə mənim ilk qələmə aldığım həkayə idi. Sevərək oxuyanlara minnetdaram Hekayədə gözümdən qaçan səhvlər olabilər. Hekayə haqqında son fikrləriniz mənə maraqlıdı.. Buyurun..
Müəllif: Ali Məmmədli
Yoldan bir taksi saxlatdım və əyləşdim sürücü eyni sürücü idi sadəcə oda qocalmışdı qəhər məni bir anlığa boğdu gözlərimdən yaş damcıları axdı. Bu bir təsadüf idi? amma yox həyatda təsadüflər olmur axı bu həmin hava limanında daimi işləyən və indi artıq qocalmış bir taksi sürücüsü idi. O məni tanımadı nə bilə bilərdiki illər əvvəl onun taksisinə əyləşən 19 yaşlı o gənc qız indi 31 yaşındakı bu qara paltolu qadın idi?
Mən ürək cərrahı idim 12 il ərzində həkimlik üzrə oxumuşdum diplomlar almışdım neçə neçə uğurlu əməliyyatlar etmişdim neçə insanın həyatı xilas olmuşdu.
Mən isə ürəyimdəki bu ağrılardan heç vaxt xilas ola bilməmişdim.
Eşqinin Atası 5 il idi ki həyatdan köçmüşdü Anasıyla və həyat yoldaşıyla bu həyatı davam edirdi.
Eşqin isə aşağı əyilib gülümsəyərək bu balaca qızının ayaqqabısını geyindirirdi. Balaca Aysu atasını çox sevirdi və Eşqin Həyatda sevilməyə laiq olan insanların bəlkədə ən birincisi idi.
Biz istəməsəkdə keçmiş taleyimiz bizə hər dəfəsində ağrılar verir və arzularımızın hətta sevgilərimizin qabağına keçir. Ailəmin olmaması və yetim adı daşımağım mənim keçmişimin ən ağır dözülməz bir iziydi.
( Beşinci Hissə və Son )
PS: Bu yazdığım roman və ya povest deyildi sadəcə kiçik bir hekayə idi. Bu hekayə mənim ilk qələmə aldığım həkayə idi. Sevərək oxuyanlara minnetdaram Hekayədə gözümdən qaçan səhvlər olabilər. Hekayə haqqında son fikrləriniz mənə maraqlıdı.. Buyurun..
Müəllif: Ali Məmmədli
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
