Yenidən başlamaq hər şeyi unutmaq deyil

Bəzən kiçik bir işarə kifayət eləyir —

elə bir an ki, başqasına adi görünər, amma sənin üçün hər şeyi dəyişər.

Bir mesajın gecə yarısı gəlməsi,

təsadüfən qarşılaşdığın bir xatirə,

ya da uzun müddət susmuş bir qəlbin səndən yana döyündüyünü hiss etdiyin an…

İnsan o vaxta qədər “bitdi” dediyi nə qədər duyğu varsa,

hamısını yenidən sorğu-suala çəkir.

Özünə verdiyi sərt sözlər,

“bir daha yox” deyə bağladığı qapılar yavaş-yavaş aralanır.

Çünki ümid məntiqə tabe olmur —

o, ən yorğun anda, ən gücsüz yerdə tapır insanı.

Ümid gələndə səs salmır, iddia etmir.

Sadəcə sakitcə oturur qəlbin bir küncündə

və sən fərqinə varmadan

sənə yaşamaq üçün səbəblər xatırlatmağa başlayır.

Sən güldüyün anları, dözdüyün ağrıları,

keçdiyin çətin yolları yada salır.

Deyir ki, “bunca şeydən keçmisənsə,

bəlkə bir dəfə də sınamağa dəyər.”

Yenidən başlamaq hər şeyi unutmaq deyil.

Əksinə, hər şeyi xatırlaya-xatırlaya

yenə də addım ata bilməkdir.

Qorxunu özünlə götürməkdir,

amma onun səni idarə etməsinə icazə verməməkdir.

İnsan bəzən məhz qorxa-qorxa güclü olur.

Və ən sonda anlayırsan ki,

səni ayaqda saxlayan böyük möcüzələr deyilmiş.

Sadəcə kiçik bir işarə…

Sönmüş sandığın ümidin hələ də nəfəs aldığını göstərən

o balaca, amma çox dərin iz… 🩶