Çünki eşq bəzən ağlı məğlub edən bir hissdir

Gəlməyəcəyini bilə-bilə gözləmək axmaqlıq deyil — bu, eşqin ən səssiz, amma ən dərin halıdır. Bu gözləməkdə səs-küy yoxdur, iddia yoxdur, yalnız içdən içə böyüyən bir sədaqət var. Ağıl min dəfə “bitdi” deyə qışqırsa da, ürək sonuncu dəfə də olsa inanmaqdan vaz keçmir. Çünki eşq bəzən ağlı məğlub edən bir hissdir.
İnsan bəzən qarşısındakı insanı yox, onunla yaşadığı xatirələri gözləyir. Bir baxışı, bir sözü, yarımçıq qalmış bir gülüşü… Gözləmək saatların keçməsi deyil, zamanın içində donub qalmaqdır. Günlər keçir, həyat axır, amma qəlbin bir küncü həmişə eyni yerdə qalır — gəlməyəcək olanın yolunda.
Bu gözləmək nə ümidin sadəlövhlüyüdür, nə də qorxunun əsarəti. Bu, sevdiyini buraxa bilməməyin, onu olduğu kimi qəbul etməyin adıdır. Bəzən insan sevdiyi üçün susar, sevdiyi üçün geri çəkilər, sevdiyi üçün heç nə istəməz. Sadəcə gözləyər…
Gəlməyəcəyini bilə-bilə gözləmək, “mən səni sevdim” deməyin ən ağır, amma ən saf formasıdır. Çünki hər kəs seviləndə qala bilir, amma hər kəs sevdiyi üçün gözləyə bilmir. 🍃