Çarpan ürəyimsən, öz adamımsan… 🤍

Çarpan ürəyimsən, öz adamımsan… 🤍

Səni düşünəndə içimdəki bütün səslər susur, yalnız ürəyimin ritmi qalır — o da sənin adınla döyünür. Elə bil həyatın bütün yorğunluğu sənin varlığında əriyib yox olur. Bəzən bir insanla tanış olursan, amma sən… sən tanışlıqdan da ötəsən, sanki əvvəldən var idin, sadəcə gec tapdım.

Yanında olduğumda dünya daha sakit, zaman daha mərhəmətli olur. Sözə ehtiyac qalmır, çünki baxışların hər şeyi danışır, susmağın belə güvən verir. Hər kəs gedə bilər, hər şey dəyişə bilər, amma sən mənim içimdə dəyişməyən yeganə hiss kimisən. Qorxularım var idi, çəkinmələrim, içimdə gizlətdiyim sarsıntılar… hamısını sənə toxunduqca geridə qoyuram.

“Öz adamı” demək, hamının görə bilmədiyi halımı görən, hamının bilmədiyini anlayan deməkdir. Mənim güldüyüm yerdə niyə güldüyümü, susduğum yerdə nəyi gizlətdiyimi bilən deməkdir. Sən elə birisən ki, yanındaykən nə rol oynayıram, nə güclü görünməyə çalışıram — sadəcə özüm oluram.

Ürəyim bəzən yorulur, bəzən çırpınır, bəzən səbəbsiz ağrıyır… amma yenə də sənin adını eşidəndə sakitləşir. Çünki çarpan ürəyimsən sən — döyündükcə yaşadan, yaşatdıqca sevdirən. Mənim üçün sevgi böyük sözlər deyil, səninlə paylaşılan kiçik anların içində gizlənib. Və bil ki, harada olsam da, hansı yoldan keçsəm də, ürəyimin istiqaməti həmişə sənə doğrudur. 🤍