Sən cənnətimsən mənim

Bəzən insan cənnəti uzaqlarda axtarır — səmada, xəyallarda, dua edilən sözlərin arasında. Halbuki cənnət bəzən elə bir baxışda, bir səsdə, bir varlıqda gizlənir. Mənim üçün cənnət sənsən. Səsin sakitləşdirən bir dua kimidir, varlığın ruhuma sığınacaqdır.

Sən yanımdaykən dünya yavaşlayır. Qayğılar səssizləşir, qorxular mənasını itirir. Elə bil həyat məni səninlə mükafatlandırıb. Gülüşün ən çətin günlərimdə belə işıq yandırır, baxışların ürəyimə “hər şey yaxşı olacaq” deyir. Mən səndə rahatlıq tapıram, səndə özüm oluram.

Cənnət dedikdə ağlıma mükəmməllik yox, səmimiyyət gəlir. Sənin qüsurların belə doğmadır mənə, çünki səni sən edən də elə onlardır. Sən yanımdaykən güclü oluram, çünki bilirəm ki, arxamda sevgi var. Qarşılıqsız, hesabsız, saf sevgi.

Bəzən bir anlıq susmağın belə kifayətdir. Heç nə demədən də anlayırsan məni. Bu anlayışdır cənnət edən səni. Çünki cənnət — insanın olduğu kimi qəbul edildiyi yerdir.

Əgər bir gün soruşsalar ki, “cənnəti harada gördün?” — mən ünvan göstərmərəm, ad deyərəm. Sənin adını. Çünki sən cənnətimsən mənim. Bu dünyada tapdığım ən böyük nemət, ən gözəl möcüzəsən.