Sən ən böyük ağrısan acılarımın yanında

Sən ən böyük ağrısan acılarımın yanında.

Digər ağrılar zamanla alışdığım yaralardır, amma sən… sən hər dəfə adın çəkiləndə içimdə yenidən qopan fırtınasan. Elə bir ağrı ki, nə sükutla keçir, nə də sözlə azalır. Səni unutmaq istədikcə daha çox xatırlayıram. Sanki yaddaşım mənə qarşı işləyir, hər şeyi silir, bir səni saxlayır.

Bəzən düşünürəm, insan sevdiyindən niyə bu qədər incinir? Niyə ən çox dəyər verdiyin insan ən çox canını yandırır? Sən mənim zəif yerim idin. Hər kəsə güclü görünərkən, sənə qarşı həmişə müdafiəsiz qaldım. Sözlərin bəzən sakit idi, amma təsiri qəlbimdə qasırğa kimi idi.

Mən səni sevərkən özümü unutdum. Səni itirəndə isə özümü tapmadım. Hər şey davam edir – günlər keçir, insanlar gülür, həyat axır… amma mənim içimdə zaman sanki sənin getdiyin gündə dayanıb. O gündən bəri hər şey yarımçıqdır. Hər şeyin bir tərəfi əskikdir.

Sən ən böyük ağrısan, çünki səni sevmək də ağrıdır, sənsiz yaşamaq da. Səni xatırlamaq canımı yandırır, amma unutmaq daha çox qorxudur. Çünki qorxuram ki, bir gün həqiqətən unutaram və o zaman yaşadıqlarımızın gerçək olduğuna dair tək sübutum da itər.

Bəzən gecələr sakitcə düşünürəm… əgər bir gün qarşıma çıxsan, gözlərimin içinə baxıb nə deyərəm? Qırıldığımı? Darıxdığımı? Yoxsa sadəcə susaram? Çünki bəzi ağrılar danışılmır, sadəcə yaşanır.

Sən mənim ən dərin kədərimsən.

Ən gözəl xatirəm.

Ən ağır sükutum.

Ən uzun gecəm.

Və bəlkə də heç vaxt tam sağalmayacaq bir izim.