Ən həqiqi xoşbəxtliyi idi.

Səni sevmək mənim üçün bir fəslin dəyişməsi kimi oldu. Sanki uzun, yorucu bir qışdan sonra bahar gəlmişdi… amma o baharın belə içində qəribə bir kövrəklik vardı. Çünki insan ən çox xoşbəxt olduğu anlarda belə itirmək ehtimalını düşünür.

Səni tanımazdan əvvəl həyat sakit idi, amma bir az da boş idi. Günlər bir-birini təkrarlayırdı, axşamlar tez yorulurdu, səhərlər səbəbsiz açılırdı. Mən yaşayırdım, amma içimdə nəyinsə əskik olduğunu bilmədən yaşayırdım. Sonra sən gəldin… və o əskik hissin adını qoydun.

İndi geriyə dönüb baxanda anlayıram ki, bəzi qarşılaşmalar insanın taleyinə yazılmış məktub kimidir. Açıb oxumadan əvvəl adi görünür, amma oxuduqca içindəki hər cümlə səni dəyişir. Sən də elə bir məktub idin mənə. Oxuduqca dərinləşən, bitdikcə yenidən başlamaq istədiyim bir hekayə kimi.

Səninlə keçən anlar indi xatirəyə çevriləndə qəribə bir ağrı qarışır qəlbimə. Çünki ən gözəl xatirələr belə bir az kədər daşıyır. Gülüşünü xatırlayanda içim isinir, amma eyni anda kövrəlirəm. Səsini düşünəndə sakitləşirəm, amma eyni zamanda darıxıram.

Sən mənə sevginin sadəcə sevinc olmadığını öyrətdin. Sevgi bəzən həsrətdir. Bəzən gecənin ortasında səbəbsiz oyanıb bir insanı düşünməkdir. Bəzən heç kimə demədən içində bir adı daşımaqdır.

Mən səni çox sevdim. Səs-küylə yox, göstərərək yox… sakitcə, dərin-dərin. Elə bir sevgi ilə ki, onu izah etmək mümkün deyil, yalnız hiss etmək olur. Bəlkə də ən güclü sevgilər belə olur — hamı görməz, amma insanın içində iz qoyar.

Bəzən qorxuram ki, zaman hər şeyi soldurar. Amma sonra anlayıram ki, bəzi insanlar zamana məğlub olmur. Onlar xatirəyə çevrilsə belə, ürəyin ən isti yerində qalır. Sən də eləsən. Mənim ən sakit yerimdə, ən kövrək tərəfimdə…

Əgər bir gün həyatımı yazmalı olsam, sənin adını ən incə cümlələrin arasına gizlədərəm. Çünki sən mənim ən gözəl “kaş ki”lərim deyilsən… sən mənim yaxşı ki yaşadığım bir hissin özüsən.

Və hər nə olursa olsun, bil ki…
Səni sevmək həyatımın ən kədərli, amma ən həqiqi xoşbəxtliyi idi.