Telefon zəngi

"...İşlər yaman artıbdır. Yoxlama bir tərəfdən.
İnan, itib-batmışam, bezdim kağız-sənəddən.
Arada «at iş-gücü», dəli şeytan "çıx" deyir.
Amma, özün bilirsən, ipoteka çox gəlir.
Elə könlüm istəyir, çıxıb gəlim rayona,
Oturaq səhərəcən, dərdləşək ana-bala.
Səhər tezdən oyadıb, bir şirin çay süzərsən.
Saçımı darayasan, mənə «keçi» hörəsən.
Amma əlimdə yazı bilirsən nə qədərdi?
«Deadline»-nını ötürsəm, o qədər iş hədərdi.
Gecə-gündüz yazıram, çatım "ölüm xəttinə".
Nə fərqi var? — daha çox təzə iş gəlir yenə.
Ana, sənin tananı dünən işə taxmışam...."
Zəng vurdu, qız oyandı: «Səsinə darıxmışam»
Dedi, sonra kiridi. Yanaqdan yaş axıbdı.
Gözyaşı uşaq kimi nə vaxt sözə baxıbdır?
Durub gözünü sildi, işə getməli yenə,
Axı keçən təyinat alıb yeni vəzifə.
İndi boş vaxtı da var, heç maaşı da pis deyil.
Əlavə iş də olur, qalır beş-üçdən xeyir.
....
Zəng üçün götürsə də, açmadı heç çantasın:
Bir vaxt vaxtı yox idi, indi isə anası.
Tez-tez yuxularında dediyi o sözləri
Bir vaxt demək istərdi zəngdə bəhanə kimi.
Zəngdə üzrxaxlıq da edərdi uzaqbaşı,
Axı onun işi çox, göstərin anlayışı.
Amma sonuncu zəngdə sadəcə bunu duydu:
«Anan daha dözmürdü, xəstəlikdən qurtuldu»...

...O, daim gözləyirdi işdə "ölüm xəttini",
Ölümsə gözləmədi, keçdi ana səddini.
Ölüm bugünə sadiq, ölüm pozmur vədəsin.
Ölüm ki insan deyil, vəfasızlıq eyləsin.

Qızın qəlbi doludur deyilməmiş sözlərlə
Dərd qızı şair edib, şeir yazdırar hələ.
Qızsa sadəcə deyir «Darıxmışam» kəlməsin.
Şeir yazmağa nə var? — olsa dinləyən kəsin.



Cavidan Hacıyev