Sən mənim ən gözəl peşmanlığım, ən ağır xatirəmsən.

Sən mənim heç vaxt sahib ola bilmədiyim, amma heç vaxt da itirmədiyim adamsan.

Çünki bəzi insanlar həyatdan gedər, ürəkdən yox.

Səni unutmaq üçün susdum, danışmadım, adını çəkmədim. Amma insan adını unutduğu birini hər gecə xatırlamaz.

Sən mənim içimdə yarımçıq qalan bir hekayəsən. Sonu yazılmadı, amma təsiri ömrümə yayıldı.

Bəzən düşünürəm ki, kaş heç tanımasaydım səni. Sonra anlayıram ki, səni tanımasaydım, sevginin insanı necə həm yaşadıb, həm də içindən öldürdüyünü bilməzdim.

Sən mənim ən gözəl peşmanlığım, ən ağır xatirəmsən.

Və qəribəsi budur ki, səni itirdiyim gün deyil, sənsiz yaşamağa alışdığım gün qorxuram özümə. Çünki o gün anlayacağam ki, səni yox, məndə qalan səni itirmişəm.

Sən mənim "kaş"larla dolu ömrümsən.

Nə zaman keçmişə baxsam, yolun bir yerində sən dayanırsan.

Mən səni unutmağa çalışmadım. Çünki insan həqiqətən sevdiyini unutmaz. Sadəcə onun yoxluğuna alışar. Mən də yoxluğuna alışdım deyə düşündüm. Sonra bir mahnı eşitdim, bir küçədən keçdim, bir qoxu hiss etdim... və anladım ki, sən hələ də mənim içimdəsən.

Bəzi insanlar gedəndə ev boşalır. Bəziləri gedəndə isə insanın içi.

Sən gedəndən sonra çox şey dəyişdi. Gülüşüm dəyişdi, baxışım dəyişdi, hətta dualarım belə dəyişdi. Amma dəyişməyən tək bir şey var idi: içimdə sənin üçün qalan yer.

Bilirsənmi, ən çox nə yorur insanı? Qovuşa bilməmək yox... Bir zamanlar hər şeyin olan insanın, indi heç nə olmamış kimi uzaqda yaşamasıdır.

Çünki bəzi ayrılıqlar bitmir. Sadəcə insanlar danışmağı dayandırır.

Mən səni gözləmədim. Amma hər gələn insanda bir az səni axtardım. Heç kim sənin kimi baxmadı. Heç kim sənin kimi susmadı. Heç kim yaralarımı sənin qədər dərindən hiss etdirə bilmədi.

Bəlkə də tale bizi ayırmadı. Bəlkə biz özümüz itirdik bir-birimizi. Qürurla, inadla, deyilməyən sözlərlə...

Çünki bəzi sevgilər xəyanətdən yox, susqunluqdan ölür.

İndi hərdən düşünürəm... Əgər bir gün yenidən qarşıma çıxsan, nə edərəm? Qaçıb qucaqlayaram, yoxsa heç tanımamış kimi keçərəm yanından? Cavabını bilmirəm. Bildiyim tək şey odur ki, ürəyim səni görəndə yenə əvvəlki kimi döyünəcək.

Və sən bunu bilməyəcəksən.

Necə ki, heç vaxt bilmədin gecələr neçə dəfə adını içimdə pıçıldadığımı...

Sən mənim yarımçıq qalan arzumsan. Çatmadığım sahil, gecikdiyim qatar, göndərə bilmədiyim məktub kimisən. Nə tam mənimsən, nə də tam yad.

Ən ağırı da budur... İnsan yadına düşən birini yox, qəlbindən çıxmayan birini unuda bilmir.

Mən səni itirmədim. Çünki insan sahib olmadığı bir şeyi itirə bilməz. Mən sadəcə səni xəyal etdiyim gələcəyi itirdim.

Və bəlkə də buna görə hələ də ürəyimin ən sakit yerində adın yaşayır.