Lusi Hekayələr 24-11-2017, 16:15

♛YaLanLa quruLmus sevgi♛(hekaye)

Bölüm 1 (Əsmerin kecmisi)

İlk defə sevgi hissin dadanda 17 yaşım vardı ...
`Onu meketebli olanda sevmişdim, dersden daha gözel idi.
Müəllimi deyildə, ders boyu saatlarca ona baxardım ...
Qəlbimin ən gözəl yerin ondan xebersiz `ona vermisdim..
Bezileri deye biler mektebi hissi kecicidi, adi bir hevesdi,
amma O,mənim 17 yaşımdır axı ... Nece adi bir heves olsun ..
hissim o qeder saf ve temiz idiki, onunla danışanda bele
yanaqlarım qızarardı. Mən sadecə sevirdim ..
Geleceydə mənə vereceyi əzabalardan xebersiz olaraq,
çox sevirdim ...
23.10.2016 cu il (O gün)
O gün bildi, ona qarşı ne hissler kecirtdiyimi ..
menim bir deftercem vardı .. Her gün icine onun haqqda
sözler yazardım.. Tesadüfen o deftercem ən yaxın dostum
bildiyim qızın əlinə kecmisdi ve oda defterceni sevdiyim
oğlana vermisdi .. Mənim o gün tekcə sevgiden deyil,
hemde dostdan bextim getirmedi.
Her kes mene gülürdü ..
Çünki, yalnız mən sevirdim ..
`O sevmirdi ..
Her kesle beraber `Oda gülürdü ..
sadece bir cümlə dedi "Nece düşünə bildinki, mən səni
sevə bilerem?" bu cümlenin ardından kin dolu bir qehqehe
atdı. Donub qalmışdım. Dayana bilmeyib uzaqlasdım ordan.
göz yaşlarımı saxlaya bilmirdim.. Mən axı düşünmemisdim..
düşünməmişdimki, sevgi dediyin hiss qarşılıqlı olmalıdı
sanırdım sen sevirsense Oda seni sevir ..
Artıq evimize yaxınlaşırdım. Göz yaşlarımı silib qapıyı
döydüm. Qapını anam acdı daha dogrusu ögey anam ..
Amma hec vaxt mene ögeyliyin bildirmemisdi.
Anam 7 yaşım olarken, ürek xesdeliyinden dünyasını
deyişmişdi. Qohumların israrı ilə atam yeniden evlenmisdi.
Ögey anamın meni yaşda özününde bir qızı vardı.
Hemcinin atamda ona ögeyliyin bildirmemisdi. Xoşbet
ailemiz vardı ama ögey bacımla yola gede bilmirdik.
Eslinde O biraz paxıl bir qız idi. her kes onu sevsin isterdi)
Qapını anam acdi. Gözlerimin qızartısnı görüb ağlamısan
deye soruşdu. Hec ne demeden öz otagima getdim. amma
bacımın dediyi sözleri esidirdim,ana qızın bu gün mektebde
bir oglani sevdiyin etiraf etdi, oğlanda bunu sevmir. buda safdi
axı bu zamende sevgimi var...
Artıq gece oldu öz-özüme sabah derse nece gedecem deye
düşünürdüm. Düsüncelerim dəli edirdi məni. dediyi o bir cümle
yadımdan cıxmırdı ("Nece düşünə bildinki, mən səni
sevə bilerem?") ilk defe idi sevginin acısın cekirdim. İcim-icimə
sığmırdı. Yox olmaq isdeyirdim. Anamın ölümünden sonra ilk
defe idi bu qeder ağlamışdım. Ağlaya-ağlaya yuxuya geddim.
Seher acilmisdi gedmedim derse. Aradan 1 heftə kecdi.
Anam seher yanıma gelib bele olmaz. Derse gedmelisen,
gözel qızım sen hele uşaqsan kecib gedecey, bu günlere
güleceysən dedi. Geyin dersine az qalıb, sen güclü qızsan ...
Sonra kecdim güzgünün qarşısına sessiz-sessiz ağladım..
Mənimi gücülyəm? mənimi...? Anadan yetim qalmış bir qızmı..
sonra yenə uşaqların gülüş sesleri qulağıma geldi. Belkede
böyüdecek bir sey yox idi.. ama canım cox yanırdı. Mən bele
tesevvür edmemisdim axı... O hissi icimde o qeder böyüdmüsdümki
tek basima.. indi yasadiglarim mene agir gelirdi.. Amma mən o gün
dersə getdim.. Başıma ne geleceyin bilmeden o derse getdim ..

Ardı var ...