Kelebeğin Umudu (2.Bölüm)
????????????????????????????2.Bir Şartım var????????????????????????????
Zehra
Gazeteciler adliye kapısının önüne gelmişlerdi.
Yanımıza gelip sorular sormaya başladılar.
"Umut beyin size çarptığı söyleniyor doğru mu efendim?
Alkollüymüş doğrumu efendim?"
Babam bu sorular karşısında hiç konuşmadan beni onların içinden kaçırdı.
Eve gitmeden önce hastaneye gittik. Doktorumla randevumuz vardı.
"Doktor bey kızım için bir umut var mı?"
Babam doktorun ağzından çıkacak tek bir iyi söz için dualar ediyordu.
"Evet kızınız bir kaç operasyon sonucu ayağa kalkabilir."
"Ne gerekiyorsa yapın doktor.
Tek kızın sağlığına kavuşsun ben her şeyi yaparım.
"Beyefendi bu ameliyatlar çok masraflı ve yurt dışında yapılıyor."
Bu duyduklarım beni bir kez daha yıkmıştı.
Artık bendeki umut kelebeğin ömrü kadardı...
Ertesi gün odam da namaz kılıyordum.
İçeriden yabancı bir erkek sesi geliyordu.
Selam verirken annemi gördüm.
"Kızım içeride bir misafirimiz var. Seninle konuşmak istiyor."
Kim olabilir ki? Merak ettiğim için içeriye geçtim.
Tanımadığım biri babamla oturuyordu.
"Kızımız bu galiba. Gel yavrum seninle konuşmak istiyorum."
"Buyurun efendim."
"Kızım ben Umut'un babasıyım. Başına gelenleri haberlerden duydum.
Onun adına özür dilerim."
O adamın yapamadığını babası yapıyordu.
"Sizin suçunuz yok efendim. Özür dilemeniz bir şey değiştirmez."
"Kızım senden bir ricam var. Lütfen davayı geri çek.
Ne kadar para isterseniz veririm."
Giderek gerçek niyetini belli etmeye başlamıştı.
"Siz zenginler para her kapıyı açar sanıyorsunuz.
Paranız size kalsın. Diyecekleriniz bittiyse evimden gider misiniz?
Aslında paragöz bir adam gibi değildi.
Daha çok oğlunun yaptıklarından utanan biriydi.
"Kızım bir dakika dinle. Benim oğlum hayırsızın teki.
Annesi bunun yüzünden hastalandı.
Oğlum hapse girdiğini duyarsa dayanamaz ölür.
Oğlum için değil eşim için geldim kızım. Sana yalvarırım gerekirse."
Koskoca adamın dizlerimin önüne çökmesine kayıtsız kalamazdım.
"Lütfen kalkın yapmayın böyle. Tamam affederim onu."
"Sağol kızım Allah razı olsun senden."
"Yalnız bir şartım var."
"Söyle kızım ne istersen."
"Oğlunuz gelip benden özür dilerse davadan vazgeçerim."
Umut
Saat sabahın altısıydı. Kapıyı anahtarla açmaya çalışıyordum.
Sessizce kilidi çevirip kapıyı açtım. Amacım babam duymadan eve girmekti.
Kapıyı kapatıp merdivenlerden odama çıkacaktım.
Parmaklarımın ucunda yavaş yavaş yukarı çıkmaya çalışıyordum.
"Umut!!!"
Hayır olamaz babama yakalandım.
"Baba şey ben.."
"Sus rezil adam. Yine nelerde içip gezdin. Gel buraya çabuk!"
Off yine bir ton azar ve nasihat dinle işin yoksa.
"Oğlum ananı hasta ettin yataklara düştü. Benide kalpten götüreceksin."
Hiç cevap vermiyordum. Aman konuşur konuşur susardı.
"O kızın evine gittim. Özür diledim senin adına."
"Ne yaptın baba sen benim adıma."
"Şimdi elimin tersiyle çarparım bak. Hapishanede mi yatmak istiyorsun?"
"Sen çıkartırsın baba. Parayı verdin mi hiç hapse girmeme bile gerek yok."
"Bana güvenme sakın. Senin için bir kuruş bile vermem.
Gidip o kızdan özür dileyeceksin. Zehra özür dileyince davayı çekecek."
"Ben o kızdan asla özür dilemem!!"
Olmaz yapmam ben kimsenin ayağına gidip özür dilemem.
Yıllarca hapishanede yatarım ama kızdan yine özür dilemem.
Zehra
Camdan dışarıya bakıyordum. Sokakta çocuklar saklanbaç oynuyordu.
Benimde çocukluğum bu sokakta geçmişti. Bir zamanlar bende onlar gibi koşup oynardım.
Şimdi ise bu odadan dışarıya zor çıkıyordum.
Telefonumun zil sesiyle kendime geldim.
"Efendim."
"Kızım ben Ali Yalçın. Umut un babasıyım. Seninle konuşmak istiyorum.
Müsait misin kızım."
"Buyrun dinliyorum."
Ne diyecek çok merak etmiştim.
"Telefonda olmaz kızım. Dışarıda görüşmek istiyorum."
"Ali bey benim durumum malum dışarı çıkabileceğimi sanmıyorum."
Yine de ısrar ediyordu. Bende merak etmiyor değildim.
"Kızım ben araba gönderirim. Sen merak etme."
Allah ım ben neden kimseye yok diyemiyorum.
"Peki hayırlı günler."
Babama ne diyecektim. Ondan bir şey saklayamazdım.
Belki oğlu benden özür dileyecekti.
Babamı bir şekilde yalnız gitmeye ikna etmiştim.
Hazırlanıp arabanın gelmesini bekliyordum.
Annem arabanın geldiğini söyledi. Sonra beni aşağıya indirdi.
Kapının önünde simsiyah çok lüks bir araba vardı.
O arabaya bindim ve buluşma yerine doğru hareket ettik.
Şehirden uzak ağaçlık bir yere gelince yavaşlamaya başladık.
Aslında korkuyordum. Hiç kimsenin beni bulamayacağı yerlere gelmiştik.
Ağaçların arasında üç katlı çok görkemli bir ev görünüyordu.
Araba bu evin önüne gelince otomatik demir kapı açılmaya başladı.
Sonra o kapıdan içeri girdik.
Arabadan inip tekerlekli sandalyeye geçmeme bir teyze yardım etti.
"Buyrun efendim Ali bey sizi bahçede bekliyorlar."
Sanırım bu evin çalışanıydı. Beni evin arkasından dolaştırıp bahçeye götürdü.
Ali bey sandalyede oturuyordu.
"Buyur kızım. Hoşgeldin."
"Teşekkür ederim efendim."
"Kızım birazdan Umut gelip özür dileyecek."
O adamın adını duyunca geriliyordum.
Adını duyunca böyle oluyorsam yüzünü görünce
nasıl tahammül ederim bilmiyordum.
"Umut u çağrın gelsin. O gelene kadar kızımıza ikramda bulunalım.
Ne içersin kızım."
"Teşekkür ederim. Su olabilir."
Beyefendi beni ayağına getirtti. Böyle özrü bende dilerim.
"Baba beni çağarmışsın."
Uyuz ya ağzını yayarak konuşuyordu.
"Zehra kızımdan özür dileyeceksin!"
"Şeyyy bennn özür dilerim." 2
O kaar sessiz söyledi ki duyamadım.
"Pardon anlayamadım bir daha."
Bu söylediğimle kaşlarını çattı. Ellerini yumruk yaptı.
"Özür dilerimmmmm."
"Tamam şimdi anladım. Ali bey davayı geri çekeceğim.
Ama sizin için bunu bilmenizi isterim."
Sinirinden kuduruyordu şuan.
Ama bana yaptıklarının yanında bu kadar sinir bile azdı.
En büyük cezayı hak ediyordu . Umut sinirle içeri gitmişti.
"Bittiyse ben artık eve gitmek istiyorum."
"Zehra kızım bir mesele daha vardı.
Ben senin durumunu araştırdım. Doktorunla konuştum.
Eğer kabul edersen senin tüm masraflarını üstlenmek istiyorum."
"Hayır asla kabul edemem. Karşılıksız o parayı alamam.
Alırsak o parayı ödeyecek gücümüz bile yok."
Sandalyemin yönüne çevirdim gidecektim.
O sözü duyunca kalakaldım. ....
Müəllif:Buket Emlik
Zehra
Gazeteciler adliye kapısının önüne gelmişlerdi.
Yanımıza gelip sorular sormaya başladılar.
"Umut beyin size çarptığı söyleniyor doğru mu efendim?
Alkollüymüş doğrumu efendim?"
Babam bu sorular karşısında hiç konuşmadan beni onların içinden kaçırdı.
Eve gitmeden önce hastaneye gittik. Doktorumla randevumuz vardı.
"Doktor bey kızım için bir umut var mı?"
Babam doktorun ağzından çıkacak tek bir iyi söz için dualar ediyordu.
"Evet kızınız bir kaç operasyon sonucu ayağa kalkabilir."
"Ne gerekiyorsa yapın doktor.
Tek kızın sağlığına kavuşsun ben her şeyi yaparım.
"Beyefendi bu ameliyatlar çok masraflı ve yurt dışında yapılıyor."
Bu duyduklarım beni bir kez daha yıkmıştı.
Artık bendeki umut kelebeğin ömrü kadardı...
Ertesi gün odam da namaz kılıyordum.
İçeriden yabancı bir erkek sesi geliyordu.
Selam verirken annemi gördüm.
"Kızım içeride bir misafirimiz var. Seninle konuşmak istiyor."
Kim olabilir ki? Merak ettiğim için içeriye geçtim.
Tanımadığım biri babamla oturuyordu.
"Kızımız bu galiba. Gel yavrum seninle konuşmak istiyorum."
"Buyurun efendim."
"Kızım ben Umut'un babasıyım. Başına gelenleri haberlerden duydum.
Onun adına özür dilerim."
O adamın yapamadığını babası yapıyordu.
"Sizin suçunuz yok efendim. Özür dilemeniz bir şey değiştirmez."
"Kızım senden bir ricam var. Lütfen davayı geri çek.
Ne kadar para isterseniz veririm."
Giderek gerçek niyetini belli etmeye başlamıştı.
"Siz zenginler para her kapıyı açar sanıyorsunuz.
Paranız size kalsın. Diyecekleriniz bittiyse evimden gider misiniz?
Aslında paragöz bir adam gibi değildi.
Daha çok oğlunun yaptıklarından utanan biriydi.
"Kızım bir dakika dinle. Benim oğlum hayırsızın teki.
Annesi bunun yüzünden hastalandı.
Oğlum hapse girdiğini duyarsa dayanamaz ölür.
Oğlum için değil eşim için geldim kızım. Sana yalvarırım gerekirse."
Koskoca adamın dizlerimin önüne çökmesine kayıtsız kalamazdım.
"Lütfen kalkın yapmayın böyle. Tamam affederim onu."
"Sağol kızım Allah razı olsun senden."
"Yalnız bir şartım var."
"Söyle kızım ne istersen."
"Oğlunuz gelip benden özür dilerse davadan vazgeçerim."
Umut
Saat sabahın altısıydı. Kapıyı anahtarla açmaya çalışıyordum.
Sessizce kilidi çevirip kapıyı açtım. Amacım babam duymadan eve girmekti.
Kapıyı kapatıp merdivenlerden odama çıkacaktım.
Parmaklarımın ucunda yavaş yavaş yukarı çıkmaya çalışıyordum.
"Umut!!!"
Hayır olamaz babama yakalandım.
"Baba şey ben.."
"Sus rezil adam. Yine nelerde içip gezdin. Gel buraya çabuk!"
Off yine bir ton azar ve nasihat dinle işin yoksa.
"Oğlum ananı hasta ettin yataklara düştü. Benide kalpten götüreceksin."
Hiç cevap vermiyordum. Aman konuşur konuşur susardı.
"O kızın evine gittim. Özür diledim senin adına."
"Ne yaptın baba sen benim adıma."
"Şimdi elimin tersiyle çarparım bak. Hapishanede mi yatmak istiyorsun?"
"Sen çıkartırsın baba. Parayı verdin mi hiç hapse girmeme bile gerek yok."
"Bana güvenme sakın. Senin için bir kuruş bile vermem.
Gidip o kızdan özür dileyeceksin. Zehra özür dileyince davayı çekecek."
"Ben o kızdan asla özür dilemem!!"
Olmaz yapmam ben kimsenin ayağına gidip özür dilemem.
Yıllarca hapishanede yatarım ama kızdan yine özür dilemem.
Zehra
Camdan dışarıya bakıyordum. Sokakta çocuklar saklanbaç oynuyordu.
Benimde çocukluğum bu sokakta geçmişti. Bir zamanlar bende onlar gibi koşup oynardım.
Şimdi ise bu odadan dışarıya zor çıkıyordum.
Telefonumun zil sesiyle kendime geldim.
"Efendim."
"Kızım ben Ali Yalçın. Umut un babasıyım. Seninle konuşmak istiyorum.
Müsait misin kızım."
"Buyrun dinliyorum."
Ne diyecek çok merak etmiştim.
"Telefonda olmaz kızım. Dışarıda görüşmek istiyorum."
"Ali bey benim durumum malum dışarı çıkabileceğimi sanmıyorum."
Yine de ısrar ediyordu. Bende merak etmiyor değildim.
"Kızım ben araba gönderirim. Sen merak etme."
Allah ım ben neden kimseye yok diyemiyorum.
"Peki hayırlı günler."
Babama ne diyecektim. Ondan bir şey saklayamazdım.
Belki oğlu benden özür dileyecekti.
Babamı bir şekilde yalnız gitmeye ikna etmiştim.
Hazırlanıp arabanın gelmesini bekliyordum.
Annem arabanın geldiğini söyledi. Sonra beni aşağıya indirdi.
Kapının önünde simsiyah çok lüks bir araba vardı.
O arabaya bindim ve buluşma yerine doğru hareket ettik.
Şehirden uzak ağaçlık bir yere gelince yavaşlamaya başladık.
Aslında korkuyordum. Hiç kimsenin beni bulamayacağı yerlere gelmiştik.
Ağaçların arasında üç katlı çok görkemli bir ev görünüyordu.
Araba bu evin önüne gelince otomatik demir kapı açılmaya başladı.
Sonra o kapıdan içeri girdik.
Arabadan inip tekerlekli sandalyeye geçmeme bir teyze yardım etti.
"Buyrun efendim Ali bey sizi bahçede bekliyorlar."
Sanırım bu evin çalışanıydı. Beni evin arkasından dolaştırıp bahçeye götürdü.
Ali bey sandalyede oturuyordu.
"Buyur kızım. Hoşgeldin."
"Teşekkür ederim efendim."
"Kızım birazdan Umut gelip özür dileyecek."
O adamın adını duyunca geriliyordum.
Adını duyunca böyle oluyorsam yüzünü görünce
nasıl tahammül ederim bilmiyordum.
"Umut u çağrın gelsin. O gelene kadar kızımıza ikramda bulunalım.
Ne içersin kızım."
"Teşekkür ederim. Su olabilir."
Beyefendi beni ayağına getirtti. Böyle özrü bende dilerim.
"Baba beni çağarmışsın."
Uyuz ya ağzını yayarak konuşuyordu.
"Zehra kızımdan özür dileyeceksin!"
"Şeyyy bennn özür dilerim." 2
O kaar sessiz söyledi ki duyamadım.
"Pardon anlayamadım bir daha."
Bu söylediğimle kaşlarını çattı. Ellerini yumruk yaptı.
"Özür dilerimmmmm."
"Tamam şimdi anladım. Ali bey davayı geri çekeceğim.
Ama sizin için bunu bilmenizi isterim."
Sinirinden kuduruyordu şuan.
Ama bana yaptıklarının yanında bu kadar sinir bile azdı.
En büyük cezayı hak ediyordu . Umut sinirle içeri gitmişti.
"Bittiyse ben artık eve gitmek istiyorum."
"Zehra kızım bir mesele daha vardı.
Ben senin durumunu araştırdım. Doktorunla konuştum.
Eğer kabul edersen senin tüm masraflarını üstlenmek istiyorum."
"Hayır asla kabul edemem. Karşılıksız o parayı alamam.
Alırsak o parayı ödeyecek gücümüz bile yok."
Sandalyemin yönüne çevirdim gidecektim.
O sözü duyunca kalakaldım. ....
Müəllif:Buket Emlik
Sayta dərc etdi: Kənan0001
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
