Bir Buket Soz
Çox yorgunam.
Xatirələrlə çox dolmuş və hər an yağışını yağdıracaq bulud kimiyəm.
Amma ağlamağada utanıram.
Canım çox yandı,
Kibriti yandırıb qoluma basaraq söndürdüyümdə heç o qədər yanmamışdı oysa,
İçimdə sevgi olduğuna şübhə edirəm artıq.
Məni yaşadan nifrət,kin və sadəcə intiqam hissi olduğunun fərqindəyəm.
Yaşadığım cəmiyyətə nifrət edirəm, və çoxunuzun üzünə qusmaq istəyirəm.
İyrəncəm bilirəm.
Amma sizin mənim haqqımda nə düşündüyünüz inanın heç vecimə deyil.
Sizdə,elə məndə bu cəmiyyətin üzvüyük,yalnız özümüzü düşünürük,günahlarımızı,səhvlərimizi görməzdən gələrək hər zaman başqasında səhv axtarırıq,
Öz qusurlarımızı isə etiraf edə bilmirik.
Və birdə mənim ən güvəndiyim dağlara qar yağdıqdan sonra
İnanın sizdən heç bir şey gözləmirəm.
Bəzi insanlar vərdişlər kimidir,tərgitməsi çətin.
Bəzi insanlarda məhbus kimidir,
Qəlbindəki yaralarının köləsi.
Unutmağı istəsələr bacarmazlar.
Qayit gəl deməyədə dilləri gəlməz.
Kənardan səssiz görünüb,amma öz içlərində firtınalar qoparan lənətlənmiş insanlar.
İnsanlar kimi sevgilərdə müxtəlifdir, kimisi valideyin,kimisi övlad,kimisi sadəcə bir qadin vəya sadece bir adam,kimlərinsə sevgisi sadəcə bir oyuncaq,bir kağız vəya dəmir parçasi.
Vardır hər kəsin ehtiyacı olduğu,sevdiyi bir şey.
Məsələ bunları söyləmək deyil,məsələ bunlarin olmaması insanı zəif,gucsuz biri edir doğrudur amma yenədə insan öz ayaqları üstündə durmağı bacarmalıdır.
Öz səssizliyində boğulsa belə.
İçində fırtınalar qopsa belə,
Ayaq üstə durmağı bacarmalıdır.
Fikrlərim nədənsə bu aralar çox dağınıq.
Heç yazacağım sozləri belə harda başlayıb,harda bitirəcəm bilmirəm.
Rahatlığı nə musiqilərdə,nədə kitablarda tapa bilməmək bir ruh halı olaraq ölmək deməkdir əslində.
Saxta üzlər,
Saxta təbəssümlər,
Saxta vədlər,
Oysa necə saf və təmiz hisslərlə aşiq olmuşduq itirəcəyimiz hər nə olur olsun düşünmədən,
Necədə gözəl sevmişdik,və necədə gözəl itirdik.
Və zaman keçdikcə xatirələr dahada köhnələr.
Xatirələrsə tarixi əsər kimidirlər,qaldıqca dahada dəyər qazanar sanki,
Bu bir saç teli,bu bir şəkil,bu bir mesaj,belkədə bu bir söz belə ola bilər.
Sizi xatirələrinizə baş başa buraxiram.
Ruhumuzu aldılar bizim.
Canımızı alsaydılar bəlkədə o qədərdə incitməzdi.
Üzümüzdən gülüşlərimizi,ağzımızdan dilimizi aldılar, və səssizliyində boğularaq öl dedilər.
Bəlkədə bədənimizdən başımızı alsaydılar bu qədər incitməzdi.
Nə yaşadığımızı,necə yaşadığımızı heç başa duşmədən düzələcək deyə deyə,gündüzlə gecənin arasında fərq qoymadan nəfəs alış verişi etdik sadəcə.
Karlaşdıq
Korlaşdıq
Hissizləşdik.
Və sankı həyatımızı bir qumar masasında uduzduq.
Zaman heçnəyi həll etməz,
Bu şəhərdə avtobuslar belə vaxtı-vaxtında keçmir,
Siz nəyisə zamana buraxaraq həll ola biləcəyini düşünürsünüz?
Yoxsa azadlığın istədiyiniz geyimi geyinmək,isteyiniz kimi saqqal saxlamaq,yəni bir sözlə həyatınıza kiminsə qarışmamasımı azadlıq?
Düşündünümzü—Ruhu,fikri azad olmayan insanın,bədəni,cismi azad olduqdan sonra nə mənası?
Yəni sən istədiyin o qısa donunu geyindin,makiyajını etdin,o qırmızı dodaq boyanı,taxma kirpiklərinidə taxıb,dırnaqlarınıda rənglədınsə azadlıqdımı bu ?
Əgər,bu qədər bəzəndiyin halda şəhərin yüzlərlə insanları arasından gözün sadəcə bir nəfəri axtarir,fikrndə yalnız bir nəfərlə kaş rastlaşardım deyə bir düşüncə varsa siz azad deyilsiniz.
Azadliğin təməli düşüncədir.
Siz əgər düşüncə olaraq azad deyilsinizsə,cism olaraq azadliğiniz sizi heçdə xoşbəxt etməyəcəkdir.
Özünüzü aldatmayın.
Fərqində olmadan,bəzənsə fərqində olsaq belə heç düşünmədən qəlblər qırırıq.
Və ən iyrenc duyğu bilirsən nədi?
Bütün bunlar qarşısında heç peşman olmamaq.
Etiraf etmək çətin olsad,edilən haksızlığı düşünərkən,etdiyimiz haksızlıqları görməzdən gəlirik.
Canımız yandı deyə,canlar yandırmağdan zövqmü alırıq?
Bəzi insanlar vardır,ruhunda açılan yaralar,bədənində açilan yaralardan daha mühüm və daha ağrı verici olan.
Kitablarda yazılmiş heyatlar kimi rəngarəng deyil həyatımız.
Nədə görünüşün hər necə olur olsun,ruhumuzun daşiya bilməyəcəyi yüklər vardır.
Ramiz Rovşənin sözünə qüvvət,
Bir kəpənəyin qanadından,bir otun ucundan yıxılmaq misalıdı bəzi yaşadıqlarımız.
Bu son deyib,yenidən eyni səhvi təkrarlamaq kimidə avamıq biraz.
Biraz görməzdən gələrik,birazda özümüzü deyildə qarşımızdakin duşunəcək kimi ürəyi yumşaqlıq var ruhumuzda.
Və nə qədər içimizdə tufanlar qopsada,heç kim anlamayacaq bunu,biz bunu bağırsaqda,bağırmasaqda.
Başa düşürəm səni.
Mənimdə səhvlərim,haksizliq etdiyim oldu.
Nə hiss etdiyinidə bilirəm.
Yaşananlarda tək sənin deyil,mənimdə günahkar olduğumuda bilirəm.
Amma hər şey üst-üstə gəldiyi vaxta getməməliydin məncə.
Çünki qal deyib saxlaya bilmədim səni.
Başima uçan bir tavanı iki əlimlə güclə saxlayarkən,bir əlimlədə gedərkən səni saxlamaq istəyim,həm səni saxlaya bilməməyimə,həmdə tavanin başima uçmasına səbəb olmuşdu artıq.
Amma yenədə ara bir yıxıldığım yerdən qalxaraq tutunmağa calışıram həyata.
Bir zəng etmək,səsini eşitmək,bir mesaj yazmaq,uzaqdanda olsa gormək istəyirəm səni.
Hər şey uçun gec olduğunu bildiyim halda bunu istəyəcək bir düşüncəyə sahib olmaq,normal deyil məncə.
Xatirələrlə çox dolmuş və hər an yağışını yağdıracaq bulud kimiyəm.
Amma ağlamağada utanıram.
Canım çox yandı,
Kibriti yandırıb qoluma basaraq söndürdüyümdə heç o qədər yanmamışdı oysa,
İçimdə sevgi olduğuna şübhə edirəm artıq.
Məni yaşadan nifrət,kin və sadəcə intiqam hissi olduğunun fərqindəyəm.
Yaşadığım cəmiyyətə nifrət edirəm, və çoxunuzun üzünə qusmaq istəyirəm.
İyrəncəm bilirəm.
Amma sizin mənim haqqımda nə düşündüyünüz inanın heç vecimə deyil.
Sizdə,elə məndə bu cəmiyyətin üzvüyük,yalnız özümüzü düşünürük,günahlarımızı,səhvlərimizi görməzdən gələrək hər zaman başqasında səhv axtarırıq,
Öz qusurlarımızı isə etiraf edə bilmirik.
Və birdə mənim ən güvəndiyim dağlara qar yağdıqdan sonra
İnanın sizdən heç bir şey gözləmirəm.
Bəzi insanlar vərdişlər kimidir,tərgitməsi çətin.
Bəzi insanlarda məhbus kimidir,
Qəlbindəki yaralarının köləsi.
Unutmağı istəsələr bacarmazlar.
Qayit gəl deməyədə dilləri gəlməz.
Kənardan səssiz görünüb,amma öz içlərində firtınalar qoparan lənətlənmiş insanlar.
İnsanlar kimi sevgilərdə müxtəlifdir, kimisi valideyin,kimisi övlad,kimisi sadəcə bir qadin vəya sadece bir adam,kimlərinsə sevgisi sadəcə bir oyuncaq,bir kağız vəya dəmir parçasi.
Vardır hər kəsin ehtiyacı olduğu,sevdiyi bir şey.
Məsələ bunları söyləmək deyil,məsələ bunlarin olmaması insanı zəif,gucsuz biri edir doğrudur amma yenədə insan öz ayaqları üstündə durmağı bacarmalıdır.
Öz səssizliyində boğulsa belə.
İçində fırtınalar qopsa belə,
Ayaq üstə durmağı bacarmalıdır.
Fikrlərim nədənsə bu aralar çox dağınıq.
Heç yazacağım sozləri belə harda başlayıb,harda bitirəcəm bilmirəm.
Rahatlığı nə musiqilərdə,nədə kitablarda tapa bilməmək bir ruh halı olaraq ölmək deməkdir əslində.
Saxta üzlər,
Saxta təbəssümlər,
Saxta vədlər,
Oysa necə saf və təmiz hisslərlə aşiq olmuşduq itirəcəyimiz hər nə olur olsun düşünmədən,
Necədə gözəl sevmişdik,və necədə gözəl itirdik.
Və zaman keçdikcə xatirələr dahada köhnələr.
Xatirələrsə tarixi əsər kimidirlər,qaldıqca dahada dəyər qazanar sanki,
Bu bir saç teli,bu bir şəkil,bu bir mesaj,belkədə bu bir söz belə ola bilər.
Sizi xatirələrinizə baş başa buraxiram.
Ruhumuzu aldılar bizim.
Canımızı alsaydılar bəlkədə o qədərdə incitməzdi.
Üzümüzdən gülüşlərimizi,ağzımızdan dilimizi aldılar, və səssizliyində boğularaq öl dedilər.
Bəlkədə bədənimizdən başımızı alsaydılar bu qədər incitməzdi.
Nə yaşadığımızı,necə yaşadığımızı heç başa duşmədən düzələcək deyə deyə,gündüzlə gecənin arasında fərq qoymadan nəfəs alış verişi etdik sadəcə.
Karlaşdıq
Korlaşdıq
Hissizləşdik.
Və sankı həyatımızı bir qumar masasında uduzduq.
Zaman heçnəyi həll etməz,
Bu şəhərdə avtobuslar belə vaxtı-vaxtında keçmir,
Siz nəyisə zamana buraxaraq həll ola biləcəyini düşünürsünüz?
Yoxsa azadlığın istədiyiniz geyimi geyinmək,isteyiniz kimi saqqal saxlamaq,yəni bir sözlə həyatınıza kiminsə qarışmamasımı azadlıq?
Düşündünümzü—Ruhu,fikri azad olmayan insanın,bədəni,cismi azad olduqdan sonra nə mənası?
Yəni sən istədiyin o qısa donunu geyindin,makiyajını etdin,o qırmızı dodaq boyanı,taxma kirpiklərinidə taxıb,dırnaqlarınıda rənglədınsə azadlıqdımı bu ?
Əgər,bu qədər bəzəndiyin halda şəhərin yüzlərlə insanları arasından gözün sadəcə bir nəfəri axtarir,fikrndə yalnız bir nəfərlə kaş rastlaşardım deyə bir düşüncə varsa siz azad deyilsiniz.
Azadliğin təməli düşüncədir.
Siz əgər düşüncə olaraq azad deyilsinizsə,cism olaraq azadliğiniz sizi heçdə xoşbəxt etməyəcəkdir.
Özünüzü aldatmayın.
Fərqində olmadan,bəzənsə fərqində olsaq belə heç düşünmədən qəlblər qırırıq.
Və ən iyrenc duyğu bilirsən nədi?
Bütün bunlar qarşısında heç peşman olmamaq.
Etiraf etmək çətin olsad,edilən haksızlığı düşünərkən,etdiyimiz haksızlıqları görməzdən gəlirik.
Canımız yandı deyə,canlar yandırmağdan zövqmü alırıq?
Bəzi insanlar vardır,ruhunda açılan yaralar,bədənində açilan yaralardan daha mühüm və daha ağrı verici olan.
Kitablarda yazılmiş heyatlar kimi rəngarəng deyil həyatımız.
Nədə görünüşün hər necə olur olsun,ruhumuzun daşiya bilməyəcəyi yüklər vardır.
Ramiz Rovşənin sözünə qüvvət,
Bir kəpənəyin qanadından,bir otun ucundan yıxılmaq misalıdı bəzi yaşadıqlarımız.
Bu son deyib,yenidən eyni səhvi təkrarlamaq kimidə avamıq biraz.
Biraz görməzdən gələrik,birazda özümüzü deyildə qarşımızdakin duşunəcək kimi ürəyi yumşaqlıq var ruhumuzda.
Və nə qədər içimizdə tufanlar qopsada,heç kim anlamayacaq bunu,biz bunu bağırsaqda,bağırmasaqda.
Başa düşürəm səni.
Mənimdə səhvlərim,haksizliq etdiyim oldu.
Nə hiss etdiyinidə bilirəm.
Yaşananlarda tək sənin deyil,mənimdə günahkar olduğumuda bilirəm.
Amma hər şey üst-üstə gəldiyi vaxta getməməliydin məncə.
Çünki qal deyib saxlaya bilmədim səni.
Başima uçan bir tavanı iki əlimlə güclə saxlayarkən,bir əlimlədə gedərkən səni saxlamaq istəyim,həm səni saxlaya bilməməyimə,həmdə tavanin başima uçmasına səbəb olmuşdu artıq.
Amma yenədə ara bir yıxıldığım yerdən qalxaraq tutunmağa calışıram həyata.
Bir zəng etmək,səsini eşitmək,bir mesaj yazmaq,uzaqdanda olsa gormək istəyirəm səni.
Hər şey uçun gec olduğunu bildiyim halda bunu istəyəcək bir düşüncəyə sahib olmaq,normal deyil məncə.
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
