Səninlə olanda gözəl bir mənzərə olmağına ehtiyac yoxdur..
Səninlə olanda gözəl bir mənzərə olmağına ehtiyac yoxdur.Həyat haqqında hər şeydən danışa bilərik.Dəli kimi sevməyək bir-birimizi, normal, ağlımız başımızda sevək.Qorxularından, peşmanlıqlarından danış mənə.Zəyifliklərini tök qabağıma.Ananla atan arasındakı sevgini danış ya da ilk dəfə nə vaxt velosipes sürdüyünü.Dizlərindəki uşaqlıqdan qalma izlərini göstər mənə, hər birinin hekayəsini danış mənə, həvəslə dinləyərəm.Sonra dərsdə necə bir uşaq olduğundan, məhlənizdə kiminlə yola getmədiyindən danış.Hansı çiçəkləri sevirsən məsələn, ya da hansı rəngi.Ən sonoxuduğun kitab hansıdır, ən sevdiyin şeir..Dilindən düşyən mahnını oxu, ikimizin olsun o, danışaq belə, sonsuzluğa doğru heç bitməsin.Bir-birimizdə itək, heç kim axtarıb tapa bilməsin bizi..
Bu gün yolda gedərkən bir zamanlar yanımdan keçən hər insanla maraqlanan mən daha heç kimi veycimə almadım.Yanımdan keçib gedən hər insan özəl idi, həyatlarını öyrənmək istərdim, hansı dərdləri olduğunu, xoşbəxtmi yoxsa kədərlimi olduğlarını bilmək istərdim və bir dahaonlarla rastlaşmayacağıq deyə pis olardım.Bu gün elə olmadığını anladım, ailəmi belə düşünmürdüm.Hətta səbirsiz birinə çevrilirdim günü-gündən.Özüm üçün bu dünyada var olduğumu daha yaxşı anlayırdım,çünki hamı gedir, geriyə bir tək sən qalırsan.Bu məni qorxudur əslində, heç kimlə danışmaq istəmirəm.Heç kimə içimdən keçənləri deyə bilmirəm.O qədər bivecəm ki, bəzən özümün nə düşündüyü məni maraqlandırmır nəinki digər insanlar.Bu dəfə gəlib bu vəziyyətdən birinin məni xilas edəcəyini iliklərimə qədər hiss edirəm.Özüm həll edə bilmirəm, bu qədər xos mənə çoxdur...
Bəzən istəyirəmki kaşki yaşadığlarım yuxu olaydı gözümü açardım yox olardılar. Axşam olur hərşey dünən kimi gözümün qabağınan keçir. Ama səhər dururam heçnə olmamış kimi gülürəm, əylənirəm yox oluşuna belə pis olmuram. Çox qəribədi bəli. Heçkimə pis olduğumu bildirmirəm, dahada güclüymüşəm kimi davranıram. İnsana ən çox verilən sual: Nə tez unudub özünə gəlmisən?. Gəlmiyb neyniyə bilərəmki?...
Yaşadığlarımın acısını mən öz daxilimdə çəkirəm və bildirməməyi sevmədiyimnən "unutmusan" adını deyillər. Heçvaxt məni başa düşməmisiz. Düşməməyiniz də normaldı çünki siz mən yaşayanları yaşamamısız..
İstifadə etdiyim heç bir dərmanın sənin kimi təsiri yoxdur.Onlar beynimi uyuşdurur, sənsə sən ruhumu..Ayaqlarımı rahat uzada bildiyim yataq, qorxmadan gəzdiyim o uşaq parkı, sən ən gözəl pəncərəmsən-həyata tərtəmiz baxdığım pəncərəm.Sən başımı qaldırıb baxdığım hər yerdəsən, sən mavi səmasan.Bakıda küləksən, mənim üçün əsən və heç vaxt dinməyən..
Bilirsiz əslində ən çox bir-birini dəli kimi sevənlər incidər bir-birini, eşq yox, sevgi bitər.Sevdiyin insanı yox, aşiq olduğun insanı incidərsən, doya bilməzsən ondan, qanına girər sanki.Bölüşə bilməzsən onu heç kimlə, döş qəfəsin sığa bilməz o balaca yerə.Başqası sevə bilməz, ən çox sən sevməlisən onu, başqası baxa bilməz.Ən çox sən bitirməlisən..Yerdən ayağa qalxa bilməyəcək vəziyyətə gətirərsən sevgini, eşqin gündən günə bir iz qoyar sevginin biləyində, qan olar hər yer.Bir-birinə çox aşiq olan insanlar ayrılanda görüşməzlər, belələri həmişə ayrı ölər,bir-birindən çox uzaqda ölər.Çünki, bir-birinə çox aşiq olan insanlar birlikdədirsə canlarının digər yarısı geridə qoyub ölə bilməzlərki..
Bir insan birini yaddaşından silə bilər heç?İnsan əl çəkir, öyrəşir, vecsiz olur amma unutmur.Və bu həqiqətən problem deyil.İnsanların bir-birini xatırlaması qədər təbii bir şey yoxdur.Vacib olan ağlına gələndə daha səni əvvəlki qədər darmadağın etməməyi, gülüb keçmək, nə günlər idi dedikdən sonra belə sənə əvvəlki kimi təsir etməməyidir.Ona qarşı olan hisslərin keçər, amma unutmazsan.Ağlına gələr bəlkə, amma ürəyin hələdə boşdusa, bu hələdə onu sevirsən demək deyil.Həmdə mən küçədə, yolda təsadüfən gördüyüm insanın simasını unuda bilmirəm, həyatımın ən gözəl vaxtlarında mənim ürəyimi döyündürəni necə unudum..?
Bu gün yolda gedərkən bir zamanlar yanımdan keçən hər insanla maraqlanan mən daha heç kimi veycimə almadım.Yanımdan keçib gedən hər insan özəl idi, həyatlarını öyrənmək istərdim, hansı dərdləri olduğunu, xoşbəxtmi yoxsa kədərlimi olduğlarını bilmək istərdim və bir dahaonlarla rastlaşmayacağıq deyə pis olardım.Bu gün elə olmadığını anladım, ailəmi belə düşünmürdüm.Hətta səbirsiz birinə çevrilirdim günü-gündən.Özüm üçün bu dünyada var olduğumu daha yaxşı anlayırdım,çünki hamı gedir, geriyə bir tək sən qalırsan.Bu məni qorxudur əslində, heç kimlə danışmaq istəmirəm.Heç kimə içimdən keçənləri deyə bilmirəm.O qədər bivecəm ki, bəzən özümün nə düşündüyü məni maraqlandırmır nəinki digər insanlar.Bu dəfə gəlib bu vəziyyətdən birinin məni xilas edəcəyini iliklərimə qədər hiss edirəm.Özüm həll edə bilmirəm, bu qədər xos mənə çoxdur...
Bəzən istəyirəmki kaşki yaşadığlarım yuxu olaydı gözümü açardım yox olardılar. Axşam olur hərşey dünən kimi gözümün qabağınan keçir. Ama səhər dururam heçnə olmamış kimi gülürəm, əylənirəm yox oluşuna belə pis olmuram. Çox qəribədi bəli. Heçkimə pis olduğumu bildirmirəm, dahada güclüymüşəm kimi davranıram. İnsana ən çox verilən sual: Nə tez unudub özünə gəlmisən?. Gəlmiyb neyniyə bilərəmki?...
Yaşadığlarımın acısını mən öz daxilimdə çəkirəm və bildirməməyi sevmədiyimnən "unutmusan" adını deyillər. Heçvaxt məni başa düşməmisiz. Düşməməyiniz də normaldı çünki siz mən yaşayanları yaşamamısız..
İstifadə etdiyim heç bir dərmanın sənin kimi təsiri yoxdur.Onlar beynimi uyuşdurur, sənsə sən ruhumu..Ayaqlarımı rahat uzada bildiyim yataq, qorxmadan gəzdiyim o uşaq parkı, sən ən gözəl pəncərəmsən-həyata tərtəmiz baxdığım pəncərəm.Sən başımı qaldırıb baxdığım hər yerdəsən, sən mavi səmasan.Bakıda küləksən, mənim üçün əsən və heç vaxt dinməyən..
Bilirsiz əslində ən çox bir-birini dəli kimi sevənlər incidər bir-birini, eşq yox, sevgi bitər.Sevdiyin insanı yox, aşiq olduğun insanı incidərsən, doya bilməzsən ondan, qanına girər sanki.Bölüşə bilməzsən onu heç kimlə, döş qəfəsin sığa bilməz o balaca yerə.Başqası sevə bilməz, ən çox sən sevməlisən onu, başqası baxa bilməz.Ən çox sən bitirməlisən..Yerdən ayağa qalxa bilməyəcək vəziyyətə gətirərsən sevgini, eşqin gündən günə bir iz qoyar sevginin biləyində, qan olar hər yer.Bir-birinə çox aşiq olan insanlar ayrılanda görüşməzlər, belələri həmişə ayrı ölər,bir-birindən çox uzaqda ölər.Çünki, bir-birinə çox aşiq olan insanlar birlikdədirsə canlarının digər yarısı geridə qoyub ölə bilməzlərki..
Bir insan birini yaddaşından silə bilər heç?İnsan əl çəkir, öyrəşir, vecsiz olur amma unutmur.Və bu həqiqətən problem deyil.İnsanların bir-birini xatırlaması qədər təbii bir şey yoxdur.Vacib olan ağlına gələndə daha səni əvvəlki qədər darmadağın etməməyi, gülüb keçmək, nə günlər idi dedikdən sonra belə sənə əvvəlki kimi təsir etməməyidir.Ona qarşı olan hisslərin keçər, amma unutmazsan.Ağlına gələr bəlkə, amma ürəyin hələdə boşdusa, bu hələdə onu sevirsən demək deyil.Həmdə mən küçədə, yolda təsadüfən gördüyüm insanın simasını unuda bilmirəm, həyatımın ən gözəl vaxtlarında mənim ürəyimi döyündürəni necə unudum..?
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
