Ey bahar.
Baharın nəfəsi dəydi üzümə,
Elə bil anamın nəfəsi idi.
Qapıda qayğılı bir quş oxudu,
Nəğməsi anamın nəğməsi idi.
Əsdi sərin-sərin xəfif küləklər,
Durnalar göylərdən bir köç saldılar.
Uçduqca havada göy kəpənəklər,
Qızılı şəfəqlər yarpaqladılar.
Laləli düzlərin rəngi qırmızı,
Çiçəkli çöllərin naxışı min-min.
Yağış titrədəndə körpə yarpızı,
Sandım şah damarı əsdi qəlbimin.
Elə bil səmada alışdı odlar,
Şimşəklər oynadı, ildırım çaxdı.
Göydə gözlərini sıxdı buludlar,
Yerdə çiçəklərin göz yaşı axdı.
Ey bahar, qarşıma gülərüz çıxdın,
Anama oxşatdım, anama səni.
Ruhuma hopdurub, köksümə sıxdım
Sənin nəfəsini, sənin nəğməni.
Eşqinlə köklədim şair eşqimi,
Köçdü təravətin duyğularıma.
Anam yuxulara döndüyü kimi,
Sən də dönərmisən yuxularıma?
Bir həsrət üşüdür nədən qəlbimi,
Əlimin altında sinəm ocaqdı.
Nəfəsin anamın nəfəsi kimi,
Bir payız gizlicə soyuyacaqdı…
Göz dikili qalıb sonsuz yollara,
Duyğular ürəyin toyu, yasıdı.
Demə, anam hara, bəs bahar hara? –
İnsan təbiətin bir parçasıdı.
Hər köçən yarpağın göynəkdi yeri,
Sızlayan budaqlar bir də isinməz.
Bahar qayıdacaq, dönəcək geri,
Anamın səfəri sonsuz, tükənməz…
Bir çiynimdə sevinc, bir çiynimdə qəm,
Qoymadım içimdə ümidlər ölə.
Deyirəm bir zaman bu bahar kimi
Anam da dünyaya təzədən gələ.
Elə bil anamın nəfəsi idi.
Qapıda qayğılı bir quş oxudu,
Nəğməsi anamın nəğməsi idi.
Əsdi sərin-sərin xəfif küləklər,
Durnalar göylərdən bir köç saldılar.
Uçduqca havada göy kəpənəklər,
Qızılı şəfəqlər yarpaqladılar.
Laləli düzlərin rəngi qırmızı,
Çiçəkli çöllərin naxışı min-min.
Yağış titrədəndə körpə yarpızı,
Sandım şah damarı əsdi qəlbimin.
Elə bil səmada alışdı odlar,
Şimşəklər oynadı, ildırım çaxdı.
Göydə gözlərini sıxdı buludlar,
Yerdə çiçəklərin göz yaşı axdı.
Ey bahar, qarşıma gülərüz çıxdın,
Anama oxşatdım, anama səni.
Ruhuma hopdurub, köksümə sıxdım
Sənin nəfəsini, sənin nəğməni.
Eşqinlə köklədim şair eşqimi,
Köçdü təravətin duyğularıma.
Anam yuxulara döndüyü kimi,
Sən də dönərmisən yuxularıma?
Bir həsrət üşüdür nədən qəlbimi,
Əlimin altında sinəm ocaqdı.
Nəfəsin anamın nəfəsi kimi,
Bir payız gizlicə soyuyacaqdı…
Göz dikili qalıb sonsuz yollara,
Duyğular ürəyin toyu, yasıdı.
Demə, anam hara, bəs bahar hara? –
İnsan təbiətin bir parçasıdı.
Hər köçən yarpağın göynəkdi yeri,
Sızlayan budaqlar bir də isinməz.
Bahar qayıdacaq, dönəcək geri,
Anamın səfəri sonsuz, tükənməz…
Bir çiynimdə sevinc, bir çiynimdə qəm,
Qoymadım içimdə ümidlər ölə.
Deyirəm bir zaman bu bahar kimi
Anam da dünyaya təzədən gələ.
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
