Doymadım, doyamadım sevmelere seni ben 🫂

Doymadım, doyamadım sevmelere seni ben 🫂
Sevdikçe içimde daha da büyüyen bir boşluk oldu sanki,
her bakışın kalbime biraz daha dokundu, biraz daha yaktı
ama yine de vazgeçemedim.
Seni sevmek doyulan bir his değilmiş,
aksine sevdikçe derinleşen bir ihtiyaçmış.
Sesinle sakinleşen gecelerim var benim,
adını fısıldadığımda kalbimin ritmi değişiyor.
Yanımda olsan da olmasan da,
içimde hep sen varsın.
Her defasında biraz daha sevmek istedim,
biraz daha bağlanmak,
kayıp pahasına bile olsa…
Doymadım sana bakmaya,
doymadım gülüşünün içimde bıraktığı ize,
doymadım varlığının verdiği o tarifsiz huzura.
Belki de bu yüzden doyamadım;
çünkü bazı sevgiler doyurmaz,
insanı ömür boyu aç bırakır…