Elenaya

Özünü oxuduğu məktəbin pəncərəsindən
ataraq intihar eləyən balaca qıza

Xəttimiz ilk müəllimimizin bizə yadigarıdır
onun bizə sevgisini
sevgisizliyini anladır
sənin xəttin necə idi, Elina?
“ilan-qurbağa” ydı, ya sədəf kimi?
ilk müəllimin əlindən tutub
necə tale yazdırdı sənə?
məktəb həyatına başladığın gün
necəydi hava?
günmü doğmuşdu
yağışmı yağmışdı?
əlində balaca çantan
gülün-çiçəyin
getdiyin küçədə
qarşından qara pişikmi keçmişdi?
Allahın bacısı oğlumu üzmüşdü səni,
şikayət etdin də
dinləmədi
dualarını eşitmədi?

Indi bütün pəncərələr səni xatırladır
sən ey yolunu azıb
daş binaların içinə düşən
otaqlarında vurnuxan
qəddar əllərdən canını qurtarmaq təlaşıyla
özünü pəncərələrə çırpan
balaca sərçə,
hara uçdun,
hara qaçdın,
yox oldun belə?!

kağızdan təyyarələr düzəldib uçurmaqları
gəmilər düzəldib üzdürmələri
uzaqlar arzusundandır uşaqların

yuvadan uçmaq
arzusundandır...

zaman olacaq
geri qayıdacaqlar
xəyallarda
yuxularda
onda nə gerçək uçaqlarla
nə də ən nəhəng gəmilərlə
qayıda bilməyəcəklər
tərk edib getdikləri uşaqlığa...